Herbatka owocowo-ziołowa Witaminka Natura Wita 100 g

Suplement diety. Przebadano laboratoryjnie.

Herbatka owocowo-ziołowa Witaminka

Składniki:

• Dzika róża owoc (Rosa canina)
• Czereśnia owoc (Prunus avium)
• Wiśnia owoc (Prunus cerasus)
• Rokitnik owoc (Hippophae rhamnoides)
• Pigwa owoc (Cydonia oblonga)
• Grusza owoc (Pyrus L.)
• Owies ziele (Avena sativa)
• Jeżówka ziele (Echinacea purpurea L.)
• Porzeczka czarna liść (Ribes nigrum L.)
• Malina liść (Rubus idaeus)
• Malina owoc (Rubus idaeus)

Herbatka owocowo-ziołowa posiada właściwości antyoksydacyjne i witaminizujące, podnosi odporność organizmu.

Sposób przygotowania:

• 1 łyżeczkę (2g) suszu zalać gorącą wodą i zaparzać pod przykryciem 15-20 minut.
• Pić 2 razy dziennie po szklance ciepłego, świeżo przygotowanego naparu.

Zalecana do spożycia dzienna porcja: napar z 1 łyżeczki (2g) dwa razy dziennie. Najlepsze efekty przynosi systematyczne przyjmowanie produktu.

Przechowywanie: w temperaturze pokojowej, w sposób niedostępny dla małych dzieci. Chronić przed światłem i wilgocią.

Wyprodukowano w Polsce.

Ostrzeżenia:

• Nie należy przekraczać zalecanej porcji dziennej.
• Nie stosować w przypadku uczulenia na składniki preparatu.
• Ważne jest stosowanie zbilansowanej i zróżnicowanej diety oraz prowadzenie zdrowego trybu życia. Preparat nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety.

INFORMACJE DODATKOWE NIESTANOWIĄCE OFERTY HANDLOWEJ:

Dzika róża (łac. Rosa canina) zawiera witaminę C, kwas jabłkowy, kwas bursztynowy, antocyjany, flawonoidy, polisacharydy dzięki czemu działa moczopędnie oraz lekko rozwalniająco. Ma działanie wzmacniające i odżywcze. Dzięki zawartości flawonoidów i fitosteroli działa przeciwzapalnie oraz przeciwwysiękowo. Polifenole oraz kwasy organiczne działają odtruwająco, natomiast dzięki pektynom i kwasom mają działanie prebiotyczne. Dzika róża ma również działanie immunostymulujące, wzmacniające i uszczelniające naczynia krwionośne. Stosowanie dzikiej róży zalecane w przypadku niedoboru witamin, chorób alergicznych, naczyniowych, nadciśnienia, stanów zapalnych układu moczowego, jelit i żołądka jak i również podczas przeziębienia i gorączki.

Wiśnia ptasia (łac. Prunus avium) nazywana jest także czereśnią ptasią, wiśnią dziką i trześnią. Czereśnia ptasia jest jednym z najbardziej wartościowych drzew w Europie. Rośnie na bardzo żyznych glebach, w Polsce najczęściej można ją spotkać w południowej części kraju. Jej owoce, o barwie czerwonej, żółtej lub prawie czarnej, mają dużą wartość odżywczą. Podobnie jak owoce udomowionych odmian czereśni zawierają witaminy, przede wszystkim C, A i B. Mają także właściwości antytoksyczne, przez co mogą poprawiać na przykład wygląd cery. Są cennym źródłem potasu i powinny być spożywane przez osoby cierpiące na jego niedobór. Poleca się je również osobom chorującym na reumatyzm, cukrzycę lub schorzenia nerek. Zawierają łatwo przyswajalne cukry, a przy tym są niskokaloryczne.

Wiśnie cierpkie (łac. Prunus cerasus L.) są owocami o wysokiej gęstości odżywczej i stosunkowo niskiej kaloryczności. Zawierają znaczne ilości cennych składników odżywczych i bioaktywnych, w tym błonnika, polifenoli, karotenoidów, witaminy C i potasu. Dodatkowo stanowią dobre źródło tryptofanu, serotoniny oraz melatoniny. Istnieje ponad sto odmian wiśni, jednak wyróżniamy dwa główne gatunki: wiśnie słodkie  (Prunus avium L.) czyli czereśnie i wiśnie cierpkie (Prunus cerasus L.). Właściwości odżywcze i lecznicze wiśni od dawna wykorzystywane są w medycynie ludowej, m.in. w łagodzeniu schorzeń pęcherza moczowego. Flawonoidy nadają owocom głęboką czerwono-niebieską barwę. Im ciemniejsze wiśnie, tym lepsze dla zdrowia, ponieważ zawierają wyższe stężenie tych substancji. Naukowcy zbadali zdolność flawonoidów do działania antyoksydacyjnego i przeciwbólowego. W wiśniach cierpkich wykryto znaczne ilości melatoniny, hormonu wpływającego na proces snu, który jest bardzo silnym antyoksydantem. Wiśnie i melatonina mogą też zapewniać znaczącą ochronę przeciwnowotworową. Dodatkowo kwaśne wiśnie zawierają alkohol perillylowy, który jest naturalnym składnikiem wydającym się niezmiernie skutecznym w ograniczaniu występowania wszelkich rodzajów nowotworów. Badania sugerują, że alkohol perillylowy powstrzymuje rozwój komórek nowotworowych, pozbawiając ich protein, których potrzebują, aby się rozmnażać.

Rokitnik (łac. Hippophaë rhamnoides) ma charakterystyczny kwaskowaty i dość cierpki smak. Rokitnik według literatury dzięki swoim właściwościom był zalecany: we wszystkich dolegliwościach spowodowanych niedoborem witaminy C (brak apetytu, skłonność do występowania siniaków, rozpulchnione i krwawiące dziąsła, trudności w gojeniu się ran, bóle mięśni), profilaktycznie w okresie jesienno-zimowym dla wzmocnienia odporności, w celu obniżenia poziomu „złego” cholesterolu LDL, który doprowadza do zmian miażdżycowych (co może skutkować chorobą wieńcową, udarem mózgu i zawałem serca), w nadciśnieniu tętniczym. Owoce rokitnika są przede wszystkim bogate w witaminę C, dodatkowo zawierają prawie 200 substancji aktywnie czynnych, w tym także inne witaminy (A, E, F, K, P, B12), flawonoidy, garbniki, antocyjany, makro- i mikroelementy (bor, fosfor, krzem, mangan, potas, selen, sód, wapń i żelazo).

Pigwa pospolita (łac. Cydonia oblonga) posiada owoce żółte, gruszkowate, pachnące, kwaśne i cierpkie w smaku. Owoce pigwy są zasobne w kwasy organiczne, pektyny, witaminy (C, B1, B2), garbniki, flawonoidy, antocyjany, karotenoidy, sole mineralne. 100 g pigwy zawiera aż 15 mg witaminy C. Jest to silny oksydant, który poprawia system odpornościowy i ma znaczenie w profilaktyce raka. Na dodatek świetnie sprawdza się w leczeniu grypy, a ponieważ pigwa ma działanie antywirusowe, efekt jest naprawdę zaskakująco dobry. Co ważne, jest także cennym źródłem pektyn, które korzystnie wpływają na działanie jelit. Na dodatek spowalniają wchłanianie cholesterolu, cukru i metali ciężkich, które zdarza nam się zjadać w zanieczyszczonych pokarmach. Działanie detoksykujące jest w jej przypadku naprawdę skuteczne – wszelkie zanieczyszczenia wyprowadzone zostają przez jelita.

Grusza (łac. Pyrus L.) to rodzaj w większości niewielkich drzew z rodziny różowatych dla których typowym gatunkiem jest grusza pospolita (łac. Pyrus communis L). Obecnie szacuje się, że rodzaj Pyrus zawiera od 30 do 60 gatunków. Ze składników mineralnych najwięcej zawiera potasu, ale także bogata jest w fosfor, wapń, magnez, sód, miedź, żelazo, a także bor i jod. W owocu występują kwasy owocowe (kwas jabłkowy, kwas cytrynowy), węglowodany, olejki eteryczne, błonnik i pektyny. Gruszki zawierają także witaminy: A, B1, B2, B6, C i PP. W miarę dojrzewania owoców ilość kwasów organicznych i pektyn maleje, a rośnie natomiast zawartość cukrów. Owoce gruszy są bardzo zdrowe i wbrew panującej opinii, nie są ciężkostrawne, mogą je jeść nawet osoby z wrażliwym żołądkiem, muszą jedynie pamiętać, by najpierw bardzo dokładnie pogryźć każdy kawałek. Miękkie dojrzałe gruszki pobudzają trawienie i przeciwdziałają zapraciom, a spożywane w większych ilościach mogą nawet wywołać biegunkę, natomiast niektóre odmiany cierpkie i mało soczyste, zawierające dużo garbników leczą biegunki. Zaleca się jedzenie gruszek przy zapaleniach dróg moczowych, kamicy nerkowej, przy stanach zapalnych gruczołu krokowego. W medycynie ludowej napar z gruszek stosuje się przy przeziębieniach, gorączce i uporczywym kaszlu, a bardzo mocny napar z suszonej gruszki stosuje się w formie okładów na czoło i głowę - przy bólach głowy i migrenie. Spożywanie gruszek może pobudzać nasz mózg do wydajniejszego działania dzięki zawartości boru. Bor pobudza szare komórki do wytężonej pracy oraz poprawia możliwości koncentracji. Bor w szczególności zapobiega ubytkom wapnia z kości. Dlatego dojrzałe gruszki powinny jeść osoby szczególnie narażone na osteoporozę. Do grupy podwyższonego ryzyka należy zaliczyć osoby przyjmujące leki z zawartością sterydów lub kobiety w okresie menopauzalnym. Wystarczy jednak zjadać 1 gruszkę na 3-4 dni i w ten sposób naturalnie zapobiegać ryzyku wystąpienia osteoporozy. Jako jeden z niewielu owoców gruszki zawierają jod, co powoduje, że pozytywnie wpływają na funkcjonowanie tarczycy i zapobiegają jej schorzeniom.

Owies zwyczajny (łac. Avena sativa L.) to zboże o najkrótszej historii zastosowania przez człowieka, sięgającej „zaledwie” około 2-3 tys. lat wstecz. Przypuszcza się, że wywodzi się z owsa dzikiego (Avena sterilis), rosnącego dawniej na Bliskim Wschodzie. Na początku uprawiano go jako roślinę leczniczą, dopiero potem jako pożywienie.Owies działa kojąco na układ nerwowy, pozytywnie wpływa na nastrój oraz łagodzi napięcie wywołane stresem.

Jeżówka purpurowa (łac. Echinacea purpurea) była wykorzystywane w ziołolecznictwie ludowym przez Indian do leczenia krwawiących, trudno gojących (sączących się) i zakażonych ran, błonicy, kiły, szkarlatyny, malarii i wielu innych chorób objawiających się gorączką. Po wprowadzeniu do lecznictwa sulfonamidów i antybiotyków znaczenie jeżówki poważnie zmalało i zostało ograniczone raczej do ziołolecznictwa ludowego. W sposób naukowy jeżówką zainteresowano się ponownie w latach siedemdziesiątych XX wieku. Ekstrakt z jeżówki przyśpiesza przemianę materii, działa immunostymulująco, przeciwbakteryjnie, przeciwwirusowo, przeciwgrzybiczo, przeciwbólowo, rozkurczowo, żółciotwórczo, żółciopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, przeciwzapalnie, przeciwwysiękow. Flawonoidy i niektóre glikozydy fenolowe zawarte w jeżówce hamują wydzielanie histaminy, leukotrienów i prostaglandyn, tłumiąc procesy zapalne i wysiękowe oraz im zapobiegając. Pobudza komórki tkanki chrzęstnej (chondroblasty), tkanki kostnej (osteoblasty) i tkanki łącznej (fibroblasty) do syntezy włókienek kolagenowych i elastynowych. Preparaty z jeżówki zwiększają odporność ogólną oraz miejscową.

Porzeczka czarna liść (łac. Ribes nigrum) zawiera olejek eteryczny, fitoncydy, witaminę C, karoten, garbniki, flawonoidy, sole magnezowe, kwasy organiczne, fitochinony, witaminy z grupy B, witaminę P i wiele innych. W lecznictwie ludowym odwar z liści czarnej porzeczki służy jako środek na poty, przeciw reumatyzmowi. Wyciągi z liści porzeczki działają przeciwwirusowo, przeciwbakteryjnie, grzybobójczo, żółciopędnie, moczopędnie, napotnie, przeciwgorączkowo, tonizująco ogólnie, przeciwobrzękowo, odtruwająco, wykrztuśnie, przeciwzapalnie, przeciwreumatycznie, rozkurczowo, przeciwgnilnie, odwadniająco, przeciwbiegunkowo, regulują przemianę materii, pobudzają apetyt. Liście czarnej porzeczki zalecane są przy stanach zapalnych i zakażeniowych układu moczowego i pokarmowego, skąpomoczu, kamicy moczowej i żółciowej, ropomoczu, krwiomoczu, nieżycie układu oddechowego, przeziębieniu, chorobach zakaźnych, gorączce, osłabieniu, zatruciu, dna, reumatyzmie, schorzeniach skórnych, zaburzeniach trawienia, bólach brzucha, biegunce, nudnościach, chorobach alergicznych.

Malina właściwa (łac. Rubus idaeus L.) zawiera takie składniki jak garbniki, kwasy organiczne (askorbinowy - wit. C, cytrynowy, salicylowy, szczawiowy, winowy), flawonoidy, karoten, śluzy (małe ilości), żywice. Działa m.in. przeciwgorączkowo, przeciwzapalnie, odkażająco, ściągająco, napotnie, przeciwbakteryjnie i przeciwwirusowo, wzmacnia odporność organizmu, przeciwbiegunkowo i słabo żółciopędnie. Dodatkowo posiada właściwości przeciwutleniające (antyoksydacyjne) – pomaga zwalczyć wolne rodniki, co jest profilaktyką wielu chorób, zmniejsza ryzyko zachorowania na nowotwory, chroniąc komórki organizmu przed uszkodzeniem ich DNA, opóźnia starzenie się organizmu. Flawonoidy wpływają  na działanie moczopędne i odtruwająco. Rozkurcza jelita i żołądek, poprawia i wspiera budowę flory bakteryjnej jelit, pomaga w trawieniu.

Środki ostrożności:

• Wiśnie - nie powinny być nadpsute ani nadgniłe. Takie owoce zwierają rakotwórcze pleśnie, mykotoksyny, które mogą być przyczyną ostrych zatruć, alergii czy rozwoju grzybicy. W pestkach wiśni znajdują się bardzo szkodliwe substancje cyjanogenne (związki kwasu pruskiego). Samo połknięcie pestki wiśni nie jest groźne dla zdrowia. Zostanie ona po prostu wydalona. Groźniejsze jest jej rozbicie czy pogryzienie, co może zdarzyć się wśród dzieci, a także zwierząt domowych.
• Grusza - osobom  o wrażliwych jelitach, lub cierpiących na schorzenia dróg żółciowych gruszki w stanie surowym mogą zaszkodzić (lepiej, więc używać owoców gotowanych).
• Owies - nie należy stosować w przypadku nadwrażliwości. Liście owsa są bezpieczne dla kobiet w ciąży i karmiących.
• Malina właściwa liść - Nie stosować w przypadku ciąży zagrożonej, ciąży mnogiej lub gdy przy wcześniejszych ciążach zdarzał się przedwczesny poród. Nie zaleca się również, gdy planowane jest cięcie cesarskie. Nie polecane jest  przy nadciśnieniu oraz wzmożonym ryzyku zachorowania na raka piersi, jajników, przy endometriozie lub mięśniakach.