Herbatka zioł.-owoc. dla Mężczyzn Natura Wita 100 g

Suplement diety. Przebadano laboratoryjnie.

Herbatka ziołowo-owocowa Dla Mężczyzn

Herbatka ziołowo-owocowa przywraca witalność organizmu, przyczynia się do utrzymania zdrowej prostaty, pomaga w odprężeniu się, przyczynia się do dobrego samopoczucia fizycznego i psychicznego. Zdrowie dolnych dróg moczowych.

Składniki:

• Buzdyganek naziemny (Tribulus terrestris)
• Nawłoć pospolita ziele (Solidago virgaurea L.)
• Mniszek lekarski ziele (Taraxacum officinale)
• Mniszek lekarski korzeń (Taraxacum officinale)
• Żurawina owoc (Vaccinium oxycoccus)
• Szczodrak krokoszowaty korzeń (Rhaponticum carthamoides)
• Wierzbówka kiprzyca ziele (Epilobium angustifolium)

Sposób przygotowania:

• 1 łyżeczkę (2g) suszu zalać gorącą wodą i zaparzać pod przykryciem 15-20 minut.
• Pić 2 razy dziennie po szklance ciepłego, świeżo przygotowanego naparu.

Zalecana do spożycia dzienna porcja: napar z 1 łyżeczki (2g) dwa razy dziennie. Najlepsze efekty przynosi systematyczne przyjmowanie produktu.

Przechowywanie: w temperaturze pokojowej, w sposób niedostępny dla małych dzieci. Chronić przed światłem.

Wyprodukowano w Polsce.

Ostrzeżenia:

• Nie należy przekraczać zalecanej porcji dziennej.
• Nie stosować w przypadku uczulenia na składniki preparatu.
• Ważne jest stosowanie zbilansowanej i zróżnicowanej diety oraz prowadzenie zdrowego trybu życia. Preparat nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety.
• .Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci oraz kobiet w ciąży i karmiących piersią.

INFORMACJE DODATKOWE NIESTANOWIĄCE OFERTY HANDLOWEJ:

Buzdyganek naziemny (łac. Tribulus terrestris) jest to niewielka roślina należąca do rodziny paralistowatych o drobnych liściach i żółtych kwiatach. Naturalnie rośnie na obszarach Azji, Afryki oraz w niektórych częściach Europy. Najważniejsze substancje zawarte w buzdyganku to: saponiny, indole oraz polifenole, wykazujące korzystny wpływ na gospodarkę hormonalną u mężczyzn. Roślina ta ceniona jest w Tradycyjnej Medycynie Chińskiej oraz Ajurwedzie i stosowana jako środek wzmacniający potencję, a także wspierający męskie funkcje rozrodcze. Buzdyganek naziemny korzystnie wpływa na płodność i ogólne samopoczucie mężczyzn, a także świetnie sprawdza się jako naturalny afrodyzjak. Buzdyganek pobudza spermatogenezę u mężczyzn i oogenezę u kobiet. Zwiększa retencję azotu. Pobudza syntezę białek. Zapobiega stłuszczeniu organów wewnętrznych. Łagodzi objawy andropauzy. W odpowiedniej dawce podnosi poziom naturalnego, endogennego testosteronu, ale równocześnie blokuje receptory androgenowe w gruczole krokowym, przez co może zmniejszać stan zapalny i obrzęk prostaty, ułatwiać oddawanie moczu i zmniejszać ból podczas mikcji. Wyciągi z buzdyganka zwiększają poziom wolnego testosteronu, pobudzają uwalnianie gonadotropiny, hormonu luteinizującego LH i folikulotropowego FSH. Efektami tego są: pobudzenie wzrostu mięśni, podniesienie liczby erytrocytów we krwi oraz zwiększenie siły fizycznej. Wspomaganie wzwodu prącia jest związane z uwalnianiem tlenku azotu do zakończeń nerwowych w pobliżu ciał jamistych prącia. Istnieją doniesienia o zwiększaniu liczby, ruchliwości i żywotności plemników w nasieniu i wyraźnym poprawieniu ejakulacji (wytrysku nasienia i ilości nasienia) po podawaniu preparatów z buzdyganka. To, w jakim kierunku preparat buzdyganka zadziała zależy od dawki, zawartości saponin sterydowych i stosunku fitosteroli do saponin oraz flawonoidów. Stąd efekty po podawaniu buzdyganka są różne i stopień zadowolenia pacjentów zróżnicowany.

Nawłoć pospolita (łac. Solidago virgaurea L.) w medycynie ludowej znana jako złotnik. Surowcem nawłoci pospolitej jest ziele, czyli nadziemne części kwitnącej rośliny. Są one gorzkie i posiadają cierpki smak. Oficjalnie jest to środek moczopędny i odkażający drogi moczowe. Środek przeciwzapalny, do dezynfekcji, do opatrywania ran. Ponadto nawłoć pospolita działa: ściągająco, przeciwzapalnie, uszczelniająco na naczynia krwionośne, moczopędnie, a także przeciwzakrzepowo. Jej właściwości lecznicze wykorzystywane są od wieków w kuracji wielu schorzeń. Roztwory z nawłoci działają rozkurczowo, przeciwbólowo i hipotensyjnie. Dodatkowo działają odtruwająco, ułatwiają wydalanie szkodliwych ksenobiotyków i metabolitów. Uszczelniają i wzmacniają naczynia krwionośne (dzięki rutynie). Odkażają układ moczowy, działają przeciwwysiękowo i przeciwobrzękowo, wspomagają leczenie zaburzeń trawienia (gazów, wzdęć, niestrawności czy problemów żołądkowych oraz jelitowych). Dzięki dużej ilości garbników i fenolokwasów dobrze oddziałuje na przewód pokarmowy, zapobiega nadmiernej łamliwości naczyń włosowatych. Nawłoć zalecana jest przy stanach zapalnych i infekcjach układu moczowego i płciowego, kamicy moczowej, chorobach metabolicznych i z autoagresji immunologicznej (reumatyczne, toczeń, trądziki, łuszczyca), kuracjach odtruwających, otyłości, cukrzycy, nadciśnieniu, niewydolności krążenia, nieżycie przewodu pokarmowego. W praktyce często wykorzystywana jest jako napar przy schorzeniach nerek, kolce nerkowej, a nawet dolegliwościach stawowych. Skutecznie działa w przypadku kaszlu, ataków astmy, nieżytu oskrzeli. Poza korzystnym wpływem na układ moczowy, ziele nawłoci pospolitej wykazuje bardzo silne właściwości przeciwgrzybicze. Łagodnie uspokaja, rozgrzewa, jest napotna i immunostymulująca.

Mniszek lekarski (łac. Taraxacum officinale) od dawna jest powszechnie stosowanym środkiem żółciotwórczym, żółciopędnym, wzmagającym diurezę (moczopędnym), pobudzającym przemianę materii, odtruwającym, poprawiającym trawienie. Kwiaty z mniszka regulują miesiączkowanie i znoszą napięcie przedmiesiączkowe. Zalecane były dawniej przy upławach i niskiej płodności. Działa  rozkurczająco na mięśnie gładkie, reguluje wypróżnienia. Wspomaga leczenie chorób skórnych i otyłości. Obniżają poziom cukru we krwi, dlatego jest  zalecany w fitoterapii cukrzycy i przy złej tolerancji glukozy. Mniszek ma również wyraźne działanie przeciwmiażdżycowe. Zapobiega odkładaniu złogów i kamieni żółciowych w układzie żółciowym. Zapobiega zastojom żółci. Jest uznawany za czynnik ochraniający wątrobę przed uszkodzeniem, marskością i stłuszczeniem. Korzeń mniszka ma właściwości prebiotyczne. Zalecany jest w leczeniu niedokrwistości i białaczki oraz przy ogólnym osłabieniu ustroju. Mniszek lekarski w swoim składzie posiada m.in. laktony seskwiterpenowe, karotenoidy, cukrowce, pektyny, gumy, żywice, sole mineralne, flawonoidy.

Żurawina błotna (łac. Vaccinium oxycoccus) należy do rodziny roślin wrzosowatych. Jest krzewinką, rosnącą na torfowiskach. W Polsce miejscami pospolita na terenach bagiennych. Żurawina dostarcza owoce (łac. Fructus Oxycocci), które mają formę jagód barwy czerwonej. Owoc żurawiny zawiera kwas askorbinowy, cukry, kwasy organiczne, pentozany. Istotnymi składnikami są również goryczki, garbniki, antocyjany, flawonoidy i arbutyna. Wywar z owoców oraz sok żurawinowy działają wzmacniająco (orzeźwiająco), lekko ściągająco na błonę śluzową przewodu pokarmowego, napotnie, przeciwgorączkowo i przeciwzapalnie. Kwasy fenolowe działają fungistatycznie i przeciwbakteryjnie. Dawniej wykorzystywano właściwości konserwujące żurawiny przy kiszeniu warzyw i owoców. Wyciągi z żurawiny działają moczopędnie i odtruwająco, zakwaszająco na mocz oraz antyseptycznie w układzie moczowym, co zapobiega stanom zapalnym układu moczowego i przyśpiesza ich leczenie. Sok żurawinowy i preparaty żurawinowe powinny przyjmować osoby (w tym dzieci) podatne na przeziębienie, choroby zakaźne, alergie, stany zapalne i infekcje układu moczowopłciowego. Wstępne badania potwierdziły, że spożycie soku z żurawin daje doskonałe efekty w zapobieganiu chorobom serca. Flawonoidy występujące w żurawinie swą budową podobne są do tych występujących w czerwonym winie. Naukowcy uważają, że związki te są odpowiedzialne za zmniejszenie zapadalności na choroby wieńcowe poprzez powstrzymywanie tworzenia zakrzepów krwi oraz korzystny wpływ na rozszerzanie naczyń krwionośnych. Związki te mają także własności antyoksydacyjne, dzięki czemu zapobiegają utlenianiu cholesterolu, co znacząco zmniejsza ryzyko arteriosklerozy i zapychaniu naczyń krwionośnych.Związki chemiczne zawarte w żurawinie (skondensowane taniny) powstrzymują niektóre z wywołujących choroby wrzodowe bakterii przed osadzaniem się na ścianach żołądka.

Szczodrak krokoszowaty (łac. Rhaponticum carthamoides) w stanie naturalnym rośnie głównie w rejonach górskich na Syberii i w Azji Środkowej na wysokości powyżej 1700 m n.p.m. Na przestrzeni tysięcy lat roślina stymulowana niekorzystnymi warunkami zaczęła wytwarzać fitoecydysteroidy, rozpuszczalne w wodzie białka stresowe oraz inne substancje tworząc w ten sposób własną unikalną odporność. Na drodze ewolucji Szczodrak Krokoszowaty wykształcił w sobie substancje określane mianem adaptogenów. Adaptogeny mają niezwykle wysoką aktywność biologiczną i  pozwalają zaadoptować się do surowych warunków nie tylko samej roślinie, ale także spożywającym je ludziom i zwierzętom. Substancje zawarte w roślinie mogą wykazywać prozdrowotny wpływ na organizm człowieka. Szczodrak działa stymulująco i tonizująco, zaleca się przyjmować go w trakcie fizycznego i psychicznego wysiłku. Pobudza on również aktywność seksualną u mężczyzn. Poprawia funkcjonowanie układu nerwowego, zwiększa odporność na stres, poprawia ogólny stan organizmu, wzmacnia odporność całego organizmu. Działa antyoksydacyjnie i przeciwzapalnie, odnawia system odpornościowy. Wzmacnia działanie gruczołów płciowych, pozytywnie wpływa na potencję i reguluje cykl miesiączki. Hamuje procesy fizycznego i psychicznego starzenia się, poprawia czynności mózgu i centralnego układu nerwowego, usuwa z organizmu metale ciężkie i substancje trujące. Szczodrak właściwości swe zawdzięcza zawartym w nim substancjom biologicznie czynnym z grupy ekdysonów oraz laktonów seskwiterpenowych. Ekdysony to pochodne steroidowe o złożonym działaniu. Właściwości tego związku obejmują przyspieszanie gojenia się ran, pobudzanie erytropoezy, działanie neuroprotekcyjne, działanie hepatoprotekcyjne, poprawę zdolności seksualnych u mężczyzn, wzrost wydolności fizycznej, działanie anaboliczne, działanie antyarytmiczne. Jako, że szczodrak krokoszowaty wpływa na podniesienie zdolności seksualnych mężczyzn zaleca się go stosować w przypadku zaburzeń potencji. Ze względu na swoje właściwości adaptogenne ma on również stymulować działanie układu odpornościowego. Wykorzystuje się go także w zaburzeniach czynnościowych układu nerwowego. Szczodrak krokoszowaty w kosmetyce również znalazł swoje zastosowanie. Ekstrakty z tej rośliny dodaje się do wielu preparatów o działaniu ochronnym i rewitalizującym.

Wierzbówka kiprzyca (łac. Epilobium angustifolium) znana jest również w postaci sfermentowanej pod nazwą Iwan czaj, jako czarna herbata pochodząca z Rosji. Działa przeciwbakteryjnie, antyandrogennie, przeciwzapalnie, odtruwająco, pobudzająco na regenerację tkanki nabłonkowej, rozkurczowo, przeciwalergicznie, przeciwwysiękowo, uspokajająco, przeciwbólowo. Hamuje przerost gruczołu krokowego. Pozytywne działanie wierzbówki w leczeniu przerostu gruczołu prostaty jest bardzo podobne do wierzbownicy. Działa również przeciwgrzybiczo. Wierzbówka zmniejsza wydzielanie łoju, zmniejsza keratynizację naskórka i mieszków włosowych oraz przerost nabłonków, w tym naskórka. Zalecana jest w przypadku przerostu i stan zapalnego gruczołu krokowego, czy stanu zapalnego układu moczowego i płciowego u kobiet i mężczyzn, zaburzeń cyklu miesiączkowego u kobiet, upławów, chorób skórnych (łuszczyca, trądzik, wypryski, dermatozy, pokrzywka, łojotok, łojotokowe zapalenie skóry, figówka, ropne zapalenie mieszków włosowych, łupież tłusty, dermatoza okołoustna), chorób autoimmunologicznych układowych, kamicy moczowej nerkowej, hirsutyzmie (wirylizm) i innych chorobach spowodowanych nadmiarem androgenów. Bóle głowy i zawroty głowy, nerwobóle, bezsenność, moczenie nocne, wyczerpanie nerwowe, trudno gojące się rany, choroby alergiczne, łysienie androgenne.

Środki ostrożności:

• Buzdyganek naziemny - nie należy stosować w okresie ciąży i laktacji.
• Ziele nawłoci - uznawane jest za bezpieczne, ale nie należy podawać go w przypadku obrzęków spowodowanych niewydolnością serca i/lub nerek. Nie powinno się również stosować jej bez konsultacji lekarza u dzieci poniżej 12 roku życia.
• Mniszek lekarski - nie należy stosować mniszka przy infekcjach wirusowych (np. przy wirusowym zapaleniu wątroby, AIDS) oraz przy chorobach nowotworowych.
• Szczodrak krokoszowaty - długotrwałe stosowanie preparatów z tej rośliny może powodować trwale podniesienie ciśnienia tętniczego krwi. Szczególną ostrożność powinny tutaj zachować osoby cierpiące na choroby układu sercowo-naczyniowego.