Herbatka ziołowa Na Depresję Dobry Nastrój Natura Wita 100 g

Suplement diety. Przebadano laboratoryjnie.

Herbatka ziołowo-owocowa Na Depresję

Składniki:

• Przywrotnik pospolity ziele (Alchemilla vulgaris)
• Różeniec górski korzeń (Rhodiola rosea)
• Wąkrotka azjatycka ziele (Centella asiatica)
• Miłorząb dwuklapowy liść (Ginko biloba)
• Dziurawiec zwyczajny ziele (Hypericum perforatum)
• Werbena pospolita ziele (Verbena officinalis)
• Rozmaryn lekarski liść (Rosmarinus officinalis)
• Szafran uprawny kwiat (Crocus sativus)
• Piwonia (Paeonia officinalis)

Herbatka ziołowo-owocowa Na Depresję wspomaga zdolności umysłowe i poznawcze, zdrowie psychiczne oraz działa stymulująco i przywraca witalność organizmowi.

Sposób przygotowania:

• 1 łyżeczkę (2g) suszu zalać gorącą wodą i zaparzać pod przykryciem 15-20 minut.
• Pić 2 razy dziennie po szklance ciepłego, świeżo przygotowanego naparu.

Zalecana do spożycia dzienna porcja: Napar z 1 łyżeczki (2g) dwa razy dziennie. Najlepsze efekty przynosi systematyczne przyjmowanie produktu.

Przechowywanie: w temperaturze pokojowej, w sposób niedostępny dla małych dzieci. Chronić przed światłem i wilgocią.

Wyprodukowano w Polsce.

Ostrzeżenia:

• Nie należy przekraczać zalecanej porcji dziennej.
• Nie stosować w przypadku uczulenia na składniki preparatu.
• Ważne jest stosowanie zbilansowanej i zróżnicowanej diety oraz prowadzenie zdrowego trybu życia. Preparat nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety.
• Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią.

INFORMACJE DODATKOWE NIESTANOWIĄCE OFERTY HANDLOWEJ:

Przywrotnik (łac. Alchemilla vulgaris L.) tworzą liczne odmiany i podgatunki, nawet o charakterze regionalnym. Wszystkie gatunki są lecznicze (około 200) i maja podobne właściwości chemotaksonomiczne. W medycynie ludowej przywrotnik jest stosowany w leczeniu nieżytu żołądka i jelit, biegunki różnego pochodzenia, zaburzeń trawienia. Ma zdolność hamowania drobnych krwawień, likwidowania stanów zapalnych skóry i błon śluzowych, łagodzenia objawów zapalenia języka, gardła i dziąseł. Pobudza gojenie ran. Ziele przywrotnika zawiera garbniki elagowe, flawonoidy, witaminę C, saponiny, gorycze i fitosterole. Ważnymi składnikami czynnymi przywrotnika są: kwas elagowy, luteina, krzemionka przyswajalna, kwas taninowy, kwas galusowy, ubichinon, kwas chinowy, kwas kumarowy. Przywrotnik ma działanie przeciwbakteryjne, ściągające, przeciwwysiękowe, przeciwbiegunkowe, przeciwzapalne, zmniejszające intensywność krwawień miesiączkowych, hamujące aktywność elastazy, angioprotekcyjne, przeciwgorączkowe. Zaleca się przywrotnik w przypadku zaburzeń trawienia, biegunki, choroby wrzodowej, nieżytu jelit, zapaleniu odbytu, hemoroidach, żylakach kończyn, plamicy, trądziku różowatym. Ponadto ma wpływ na przepuszczalność naczyń krwionośnych. Polecany jest również w przypadku stanów zapalnych i wysiękowych, nadmiernych i bolesnych krwawieniach miesiączkowych, trudno gojących się ranach, kontuzjach sportowych, siniakach.

Różeniec górski (łac. Rhodiola rosea) spotykany jest w południowych kantonach Szwajcarii. Rodzaj Rhodiola liczy około 50 gatunków. Jest to stara roślina lecznicza, używana przez ludy skandynawskie i rosyjskie. Wikingowie sporządzali z różeńca leki podnoszące płodność, zwiększające wytrzymałość na choroby przeziębieniowe oraz zwiększające wydolność fizyczną. Wyciągi z kłączy i korzeni różeńca podnoszą poziom serotoniny, a obniżają poziom noradrenaliny i dopaminy w korze i pniu mózgu. W podwzgórzu następuje spadek poziomu serotoniny, a wzrost stężenia noradrenaliny i dopaminy. Różeniec działa adaptogennie i immunostymulująco. Zwiększa wytrzymałość fizyczną i psychiczną. Wywiera wpływ przeciwzapalny i antyrodnikowy. Łagodzi objawy stresu. Może być użyty do terapii antydepresyjnej. Składnikami czynnymi są m.in. rosaviny, fitosterole, flawonoidy, fenolokwasy. Różeniec zalecany jest w przypadku stanów wyczerpania fizycznego i psychicznego, trudności w uczeniu się, zaburzeń przystosowawczych do nowego otoczenia, stresu, depresji, intensywnego treningu i pracy psychiczna oraz fizycznej. Jest traktowany jako naturalny doping w sporcie. Przyspiesza ustępowanie zakwasów, regenerację potreningową, przyspiesza ustępowanie obrzęków i wysięków mięśniowych i okołostawowych. Zalecany jest również przy zmniejszonej odporności organizmu. W geriatrii stosuje się go do łagodzenia objawów zmęczenia i dla poprawienia samopoczucia.

Wąkrotka azjatycka (łac. Centella asiatica) inaczej nazywana jest Gotu Kola. Jej nazwa pochodzi z języka syngaleskiego, gdzie “gotu” oznacza kielichowy kształt, a “cola” liść. Zażywana doustnie działa adaptogennie. Poprawia samopoczucie, zmniejsza objawy stresu i obniża wrażliwość na stres. Dobre preparaty z wąkrotki mogą wspomagać procesy uczenia się i kojarzenia. Ułatwiają koncentrację, przystosowanie do nowych warunków otoczenia. Aktywatory syntezy kolagenu są polecane również dla sportowców, bowiem zarówno kości, stawy jak i mięśnie wymagają ciągłej regeneracji w przypadku dużego obciążenia fizycznego i intensywnej eksploatacji. Ponadto wszelkiego rodzaju wysięki okołostawowe, kontuzje sportowe szybciej ustępują w trakcie zażywania preparatów wąkrotki. Gotu kola w swoim składzie zawiera liczne pentacykliczne saponiny triterpenowe, kwas bramnikowy, madekasowy, centelikowy, tankunikowy, azjatykowy. Wszystkie wymienione związki są wtórnymi metabolitami rośliny, które powstają w czasie jej naturalnego wzrostu i rozwoju oraz wpływają bezpośrednio na ostateczne właściwości farmakologiczne produktu. Do innych składowych należą  związki poliacetylenowe, monoterpeny, flawonoidy, seskwiterpeny, cukry, witaminy A, C, E, K oraz magnez.

Miłorząb japoński (łac. Ginkgo biloba) powoduje rozszerzanie się naczyń krwionośnych mózgowia, kończyn i wieńcowych, poprawia krążenie krwi. Działa antyoksydacyjne, przeciwrodnikowo, ochronnie na tkankę nerwową (zapobiegające degradacji osłonek mielinowych i neurolemmy), przeciwzakrzepowo, przeciwwysiękowo, przeciwzapalnie i przeciwobrzękowo (również na mózg). Rozszerza oskrzela i łagodzi objawy astmy. Zwiększa diurezę. Przez poprawienie ukrwienia mózgowia i mięśni szkieletowych zwiększa wydolność fizyczną i psychiczną. Stosowany jest między innymi przy zaburzeniach krążenia obwodowego i mózgowego, chorobie wieńcowej, miażdżycy, stwardnieniu rozsianym, zaburzeniach pamięci i koncentracji, bólach głowy na tle niedotlenienia mózgu, skłonności do zakrzepów i zatorów, urazach mózgowia i rdzenia kręgowego, obrzęku mózgu.

Dziurawiec zwyczajny (łac. Hypericum perforatum) zwany był na wsiach zielem świętojańskim, a opisywali go już w starożytności Hipokrates, Dioskurides i Galen. W średniowieczu dziurawcem leczyła Hildegarda z Bingen, a później Paracelsus, który zwał dziurawiec „zielem na nerwy”, „jasnością dla duszy”. Dawniej wierzono, że dziurawiec chroni przed złymi duchami. W swoim składzie posiada m.in. olejek eteryczny, flawonoidy, kwas kawowy, garbniki, żywice, antocyjany, karoten, witaminę C, cholinę, pektyny, sole, saponiny. Wyciągi z dziurawca poprawiają nastrój, działają uspokajająco, wzmacniają motywację i przywracają chęć do działania oraz działają kojąco, ściągająco, przeciwkrwotocznie, żółciopędnie, odkażająco, moczopędnie, przeciwzapalnie, wzmacniająco, przeciwwzdęciowo, odtruwająco. Dodatkowo uszczelniają i wzmacniają naczynia krwionośne, regulują metabolizm, pobudzają trawienie, regulują wypróżnienia, koordynują pracę wątroby, pęcherzyka żółciowego i trzustki. Działają rozkurczowo na przewód pokarmowy, drogi żółciowe i naczynia krwionośne. Wyciągi alkoholowe wykazują wpływ przeciwstresowy, przeciwdepresyjny i przeciwtrądzikowy. Stosowanie dziurawca zalecane jest w przypadku złego samopoczucia, wyczerpania nerwowego, zmęczenia i stresu, psychozy i depresji. Dodatkowo można stosować przy zaburzeniach w wydzielaniu żółci, kamicy żółciowej, chorób wątroby, stanów zapalnych pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych, chorób trzustki, choroby wrzodowej, nieżycie żołądka i jelit, zaparciach, niestrawności, zaburzeniach trawienia, bólach brzucha, chorobach skórnych, zakaźnych i sercowo-naczyniowych, zatruciach, krwotokach macicznych, zaburzeniach miesiączkowania, upławach, zapaleniach przydatków, osłabieniu, alergii.

Werbena pospolita (łac. Verbena officinalis L.) w polskim ziołolecznictwie jest znana jako środek wykrztuśny, rozgrzewający, wzmacniający i żółciopędny. Obecnie mało popularna roślina lecznicza w naszym kraju, natomiast swój renesans przeżywa za granicą, np. w Szwajcarii, Niemczech, Belgii, Francji, gdzie wchodzi w skład herbatek leczniczych i smakowych. Werbena występuje dziko w Europie, Azji, Afryce Północnej i Ameryce Północnej. Pospolita na południu Europy, w Polsce jest rozproszona, czasem uprawiana. Zawiera glikozydy irydoidowe (verbalina, hastatozyd, dwuhydrokornina), fenyloetanoido-glikozydy (verbaskozyd, izoverbaskozyd, martynozyd), flawonoidy (luteolina, apigenina, akacetyna, fitosterole, trójterpeny, olejek eteryczny, fenolokwasy.

Rozmaryn (łac. Rosmarinus officinalis L.) zawiera olejki eteryczne, alkaloidy, kwasy (rozmarynowy, oleanolowy, ursolowy, bursztynowy), flawonoidy, saponiny oraz garbniki. Rozmaryn działa silnie żółciopędnie, rozkurczowo, hipotensyjnie, uspokajająco, nasennie, rozgrzewające, napotnie, moczopędnie, wiatropędnie, odkażająco, wykrztuśnie, wzmacniająco, pobudza oddech i serce. Zalecany jest przy brak apetytu, skurczach jelit, i żołądka, bólach i stanach zapalnych gardła, niewydolności wątroby, zaburzeniach trawiennych, przeziębieniu, stanach zapalnych i zakażeniowych układu oddechowego, kaszlu, katarze, chorobach zakaźnych.

Szafran lekarski (łac. Crocus sativus L.) jest bardzo ciekawą rośliną leczniczą. Aby uzyskać 1 kg znamion szafranu, trzeba wyskubać 150 tys. kwiatów. Wstępne badania sugerują, że karotenoidy w szafranie mają działanie antyrakowe, antymutageniczne i immunomodulacyjne. Efekty działania farmaceutycznego szafranu na nowotwory złośliwe były dokumentowane zarówno przy użyciu metod in vitro jak i in vivo. Oprócz właściwości antyrakowych i leczenia ran, szafran jest również przeciwutleniaczem, co oznacza że jako środek przeciwko starzeniu neutralizuje działanie wolnych rodników. Takie działanie osiągnięto za pomocą użycia safranalu i krocyny, dwóch aktywnych środków znajdujących się w szafranie. Szafran za pośrednictwem zawartych w nim substancji (krocyny, krocetyny, safranalu) hamuje wychwyt zwrotny neuroprzekaźników w ośrodkowym układzie nerwowym tj. noradrenaliny, dopaminy i serotoniny (w sposób analogiczny do mechanizmu działania niektórych leków przeciwdepresyjnych), przez co może mieć działanie lecznicze w przypadkach łagodnej depresji. Starożytni Persowie i Egipcjanie używali szafranu jako afrodyzjaku, antidotum przeciwko truciznom, środka pobudzającego układ trawienny, leczącego dyzenterię oraz odrę. Szafran działa uspokajająco, ale specyficznie. Znosi nerwice wegetatywne, obniża napięcie mięśni szkieletowych i gładkich, uspokaja drżenie i niekontrolowane nadmierne pobudzenie ruchowe. Nie upośledza przy tym procesów psychicznych i koncentracji, wręcz przeciwnie, na wiele osób działa psychostymulująco, poprawia proces zapamiętywania i odtwarzania informacji. Pomaga w koncentracji psychicznej i ruchowej. Znosi objawy depresji i stresu. Pobudza płciowo, dlatego uważany jest za afrodyzjak. Wzmaga ukrwienie narządów płciowych. Działa żółciopędnie, antyseptycznie i pobudza czynności przewodu pokarmowego. Obniża poziom cholesterolu we krwi, hamuje rozwój miażdżycy. Nasila skurcze macicy, dlatego nie należy podawać szafranu kobietom ciężarnym. In vitro wykazuje wpływ przeciwnowotworowy.

Piwonia lekarska (łac. Paeonia officinalis) to dość popularny kwiat ozdobny. Wiele osób hoduje piwonie w swoich ogródkach. Niewiele jednak zdaje sobie sprawę z tego, że ten piękny kwiat ma również właściwości lecznicze. Właściwości lecznicze piwonii wykazuje zarówno korzeń, jak i kwiaty. Są one bogate w flawonoidy, antocyjany (peonina), kwasy fenolowe, garbniki, alkaloidy oraz skrobię. Zawierają także magnez, sód, potas, żelazo oraz chrom. Magnez łagodzi nerwobóle oraz objawy padaczki. Piwonia działa również uspokajająco i odprężająco. Odwar z piwonii warto spożywać w sytuacjach stresowych i stanach nerwowości. Piwonia ma właściwości moczopędne dzięki czemu wspomaga leczenie infekcji układu moczowego, a w szczególności zapalenia pęcherza i kamicy nerkowej. Działa rozkurczowo i poprawia trawienie. Pozytywnie wpływa na serce, dzięki czemu polecana jest przy chorobie wieńcowej. Wykazują także działanie uspokajające. Piwonia lekarska pozytywnie wpływa także na skórę. Wykazuje działanie przeciwbakteryjne i przeciwgrzybiczne.

Środki ostrożności:

• Różeniec - przy przedawkowaniu pojawiają się niepokój, bezsenność, drżenie i gonitwa myśli.
• Miłorząb liść - może się pojawiać czasem chwilowe, przejściowe oszołomienie, zawrót głowy, “migotanie przed oczami, wywołane przemieszczeniem krwi w układzie krążenia i zmianą tonusu mięśni gładkich.
• Dziurawiec zwyczajny - nie należy stosować w przypadku laktacji, ciąży (ze względu na brak badań). Podczas kuracji nie należy wystawiać się na ekspozycję słońca, gdyż dziurawiec wykazuje właściwości fotouczulające.
• Szafran - nie należy podawać w czasie ciąży. Przedawkowany szafran jest niebezpieczny. Wywołuje wymioty, biegunkę, krwawienia z przewodu pokarmowego i układu moczowo-płciowego. 20 g szafranu może zabić człowieka.
• Piwonia - jest rośliną trującą. Przedawkowanie piwonii lekarskiej może doprowadzić do zatrucia. Nie powinny jej spożywać kobiety w ciąży lub karmiące piersią. Niewskazane jest także stosowanie piwonii w czasie menstruacji.