Herbatka ziołowa Na Żołądek Natura Wita 100 g

Suplement diety. Przebadano laboratoryjnie.

Herbatka ziołowa Na Żołądek

Składniki:

• Dzięgiel litwor korzeń (Archangelica officinalis)
• Drapacz lekarski ziele (Cnicus benedictus)
• Mięta pieprzowa liść (Mentha piperita)
• Melisa lekarska liść (Melissa officinalis)
• Oman wielki korzeń (Inula helenium)
• Rumianek pospolity (Matricaria chamomilla)
• Szanta zwyczajna ziele (Marrubium vulgare)

Kraj pochodzenia podstawowych składników: z terenu UE.

Składniki herbatki ziołowej Na żołądek: mięta melisa, oman, rumianek, szanta wspomagają prawidłowe funkcjonowanie układu pokarmowego. Mięta wspiera trawienie, pomaga utrzymać zdrowie żołądka, wspiera wydzielanie gazów trawiennych. Oman wspiera trawienie. Wspiera funkcję wydzielniczą gruczołów układu pokarmowego, wspiera motorykę układu pokarmowego. Rumianek przyczynia się do komfortu trawienia.

Sposób przygotowania:

• 1 łyżkę (2g) suszu zalać szklanką (200 ml) wrzącej wody i zaparzać pod przykryciem 15-20 minut.
• Pić raz dziennie po szklance ciepłego, świeżo przygotowanego naparu przed posiłkiem.

Zalecana do spożycia dzienna porcja: Napar z 1 łyżki (2g) raz dziennie. Najlepsze efekty przynosi systematyczne przyjmowanie produktu.

Przechowywanie: w temperaturze pokojowej, w szczelnym opakowaniu np. puszka, słoik, w sposób niedostępny dla małych dzieci. Chronić przed światłem i wilgocią.

Wyprodukowano w Polsce.

Ostrzeżenia:

• Nie należy przekraczać zalecanej porcji dziennej.
• Nie stosować w przypadku uczulenia na składniki preparatu.
• Ważne jest stosowanie zbilansowanej i zróżnicowanej diety oraz prowadzenie zdrowego trybu życia. Preparat nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety.
• Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią.

INFORMACJE DODATKOWE NIESTANOWIĄCE OFERTY HANDLOWEJ:

Arcydzięgiel litwor (łac. Angelica archangelica), inaczej nazywany dzięgiel, należy do środków silnie i pewnie działających. W korzeniu znajdują się olejek eteryczny, makrocykliczne laktony, kumaryny, kwasy (m.in. walerianowy, jabłkowy, cytrynowy, kawowy, bursztynowy, chinowy), żywice, skrobia, cukry, flawony. Arcydzięgiel wpływa na ośrodkowy układ nerwowy przeciwlękowo, antydepresyjnie, uspokajający, ale równocześnie usuwa objawy wyczerpania nerwowego. Ma silne właściwości antybakteryjne, pierwotniakobójcze, przeciwroztoczowe i fungistatyczne. Pobudza krążenie krwi na obwodzie. Wzmaga wydzielanie soków trawiennych i żółci. Znosi ból brzucha, skurcze jelit i żołądka. Ułatwia oddychanie, zwiększa częstość wentylacji płuc. Poprawia krążenie krwi w obrębie układu pokarmowego, przez co przyśpiesza wchłanianie składników pokarmowych. Działa również moczopędnie i wykrztuśnie. Zwiększa wrażliwość skóry i błon śluzowych na promienie słoneczne, co może być umiejętnie wykorzystane w leczeniu wielu chorób skórnych, np. łuszczycy, bielactwa, trądziku młodzieńczego. Pomaga w terapii zaburzeń miesiączkowania, którym towarzyszą bóle, zmęczenie i zaburzenia krwawienia. Usuwa skurcze, działa pobudzająco, stymuluje pracę przewodu pokarmowego i reguluje krążenie. Zalecany w nadmiernych krwawieniach menstruacyjnych. Wzmacnia naczynia krwionośne.

Drapacz lekarski (łac. Cnicus benedictus L.)  dawnej stanowił środek poprawiający apetyt, trawienie, wzmagający wydzielanie żółci i oczyszczanie wątroby, przeciwwzdęciowy, napotny, przeciwgorączkowy, wzmagający miesiączkowanie. Jego podstawowe substancje czynne to m.in. olejek eteryczny, fitosterole, garbniki i knicyna. Knicyna ma działanie przeciwzapalne i antynowotworowe. Ziele drapacza stosuje się też wewnętrznie w stanach zapalnych skóry i tradziku, w niezycie oskrzeli, krztuścu, zapaleniu płuc i astmie. Natomiast zewnętrznie w postaci okładów stosuje się wyciągi wodne na wrzody, czyraki, w zapaleniach skóry, na odmrożenia, trudno gojące się rany, na trądzik i wysypkę alergiczną.

Mięta pieprzowa (łac. Mentha piperita L.). Liść mięty pieprzowej jest bardzo powszechnie stosowany w ziołolecznictwie, to za sprawą jego korzystnego działania na różnorakie dolegliwości ze strony układu trawiennego. Wyciągi z liści pobudzają czynności wydzielnicze żołądka i wątroby. Usprawniają przyswajanie pokarmów i ich trawienie, ponieważ działają stymulująco na wydzielanie soku żołądkowego i żółci. Liść mięty stosujemy również przy przeziębieniach (dodatkowo dla przyniesienia ulgi, nie jako środek główny), przy niskim tempie przemiany materii, zaburzeniach w wydzielaniu żółci, niedokwaśności soku żołądkowego, przy przewlekłych wzdęciach. Wyciągi z surowca mięty mogą być podawane chorym na wirusowe zapalenie wątroby i w celu złagodzenia choroby lokomocyjnej. Mogą one również przeciwdziałać zastojom żółci w pęcherzyku żółciowym. Liść mięty pieprzowej zawiera takie składniki jak witaminy C i A, olejek miętowy, potas, kwas askorbinowy, rutynę, magnez, żelazo, karoten, wapń. Wymienione wyżej składniki mają korzystny wpływ na prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Usprawniają trawienie, pobudzają wydzielanie soków trawiennych oraz polepszają działanie wątroby. Dodatkowo, warto wyróżnić również właściwości rozkurczowe, wiatropędne, żółciopędne, obniżające napięcie mięśni gładkich dróg moczowych, żółciowych oraz jelit, zapobiegające wzdęciom, zwiększające motorykę i prawidłową  perystaltykę jelit, uspokajające, kojące, przeciwwymiotne, napotne, odkażające i przeciwbólowe.

Melisa (łac. Melissa officinalis) nazywana jest cytrynowym zielem ze względu na swój aromat. Liście melisy stosowane są od wieków w medycynie ludowej. Działa ona uspokajająco, przyspiesza zasypianie, łagodząco na żołądek i jelita, moczopędnie. Liście melisy pomogą też na problemy z trawieniem (pobudzają wydzielanie soku żołądkowego oraz żółci, a przez to przyspieszają trawienie nawet bardzo ciężkich potraw). Liście melisy można podawać także na kolkę oraz przy zapaleniu dróg żółciowych. Główną substancją biologicznie aktywną  jest olejek eteryczny.  Składnikami dominującymi olejku melisowego są: cytral, cytronelal, geraniol, β-pinen, α-pinen i β-kariofilen. Liść melisy jest zasobny także w inne substancje biologicznie aktywne, takie jak garbniki, gorycze, flawonoidy, kwasy fenolowe, chlorofil i karotenoidy, związki triterpenowe oraz związki mineralne.

Oman wielki (łac. Inula helenium) stosowany jest jako środek wykrztuśny i pobudzający wydzielanie soków trawiennych. Ponadto związki czynne omanu zmniejszają napięcie mięśni gładkich jelit. Łagodzi bóle brzucha, wzdęcia oraz reguluje wypróżnianie. Oman wielki zalecany jest w przypadku ostrego zakażenia wirusowego układu oddechowego, schorzeń dróg oddechowych, zapalenia płuc, leczenia schorzeń sercowo-naczyniowych, alergii.

Rumianek pospolity (łac. Matricaria chamomilla L., czyli Matricaria recutita L.) zawiera olejek rumiankowy, w którym znajdują się bisaboloidy, chamazulen o niebieskiej barwie, azuleny, spatulenol, spiroeter, flawonoidy. Współczesne badania udowodniły właściwości lecznicze takie jak działanie przeciwzapalne, rozkurczowe, antybakteryjne, przeciwgrzybicze, hamujące bakteriotoksyny, antyoksydacyjne, hamujące uwalnianie leukotrienów i prostaglandyn. Rumianek zalecany jest szczególnie przy stanach skurczowych przewodu pokarmowego, zaburzeniach trawiennych, stanach zapalnych skóry i błon śluzowych, podnieceniu nerwowemu.

Szanta zwyczajna (łac. Marrubium vulgare) jest to roślina o wyjątkowo gorzkim smaku. Jej łacińska nazwa rodzajowa marrubium pochodzi od hebrajskiego słowa marrob, co oznacza „gorzki sok”. Substancje, które nadają jej gorzki smak, korzystnie oddziałują na ludzki organizm i wspierają walkę z dolegliwościami układu oddechowego i trawiennego. Szantę znano i ceniono już w starożytności. Egipcjanie wybierali ją na pierwszym miejscu spośród ziół wspomagających leczenie kaszlu i chorób dróg oddechowych. Grecy stosowali ją ponadto w przypadku żółtaczki i problemów z płodnością u kobiet, a w Meksyku spożywano napary z szanty, aby uśmierzyć bóle głowy i kobiece bóle menstruacyjne. Diterpeny obecne w zielu szanty to substancje, które działają wykrztuśnie poprzez stymulację wydzielania śluzu w błonach śluzowych górnych dróg oddechowych i lekki rozkurcz oskrzeli. Związki aktywne szanty wspierają czynności trawienne, wspomagają funkcjonowanie wątroby i dróg żółciowych. Marubina pobudza wydzielanie żółci, a kwas marubinowy sprzyja produkcji soku żołądkowego. Wspomaga również prawidłową i regularną pracę serca. Marubenol sprzyja utrzymaniu prawidłowego ciśnienia krwi poprzez rozkurczanie naczyń krwionośnych.

Środki ostrożności:

• Arcydzięgiel - nie zaleca się jego stosowania kobietom w ciąży oraz karmiącym piersią.
• Drapacz lekarski - w większych dawkach wywołuje nudności, wymioty i biegunki.
• Melisa - herbatka z melisy wchodzi w interakcje z lekami stosowanymi w procesie zabiegów chirurgicznych i po nich, dlatego nie wolno jej stosować przez co najmniej 2 tygodnie przed zabiegiem i kolejne 2 tygodnie po zabiegu lub więcej, jeśli czas rekonwalescencji jest wydłużony i wymaga podawania leków pooperacyjnych.
• Oman wielki - nie należy stosować w okresie ciąży i karmienia piersią.