Jemioła pospolita EKO

(Viscum album L.)

Inaczej jemioła biała

Surowiec zbierany ręcznie

Przedmiotem oferty jest jemioła pospolita EKO w całości (liście, owoce, gałązki). Dzięki prawidłowemu zbiorowi, wysuszeniu i konfekcji zawiera wszystkie właściwości lecznicze oraz substancje aktywne. Jakościowo produkt jest klasy PREMIUM.

Po zbiorze surowiec poddany został badaniu jakościowemu w akredytowanym laboratorium, gdzie zmierzono m.in poziom zanieczyszczeń organicznych, metali ciężkich i aflatoksyn oraz stwierdzono jego wysoką jakość.

Skład: 100% suszona jemioła pospolita EKO

Opis rośliny: Jemioła to roślina wiecznie zielona, żyjąca nawet 30-40 lat. Od najdawniejszych czasów uważana była za roślinę wyjątkową, oddawano jej boską cześć oraz składano ofiary. Stosowano ją również w tradycyjnej medycynie ludowej już setki lat temu. Wierzono w jej magiczne moce, chroniące przed czarną magią, urokami i siłami nieczystymi. Chroniła też wojowników podczas bitew, a także przynosiła szczęście. Wierzono również w jej moc przywracania i zwiększania płodności, z czym kojarzone były jej owoce o lepkim i białawym miąższu, przypominającym męskie nasienie. W Japonii przyrządzano z niej lek przeciw niepłodności kobiet. Jemiołę, jej właściwości lecznicze i występowanie jako pierwszy opisał Teofrast, uczeń Arystotelesa. W Europie przez bardzo długi czas uważano ją za najskuteczniejszy lek przeciw epilepsji – zwłaszcza jemiołę rosnącą na dębach. Jej skład zależy od drzewa, na którym pasożytuje. Bogaty zestaw cennych substancji sprawia, że jemioła ma różnorodne właściwości.

Informacje naukowe nie stanowiące oferty marketingowej:

Właściwości prozdrowotne:

• działa moczępdnie
• wycisza i uspokaja
• zwiększa częstotliwość skurczów serca, rozszerza naczynia krwionośne
• obniża ciśnienie krwi
• niszczy komórki nowotworowe (zawartość lektyny i wiskotoksyny
• pobudza komórki odpornościowe

Wskazania: miażdżyca, niewydolność żylna, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia miesiączkowania, menopauza, profilaktyka chorób układu sercowo-naczyniowego

Współczesne zastosowanie jemioły w chorobach nowotworowych wynika z niedawnych odkryć właściwości cytotoksycznych tej rośliny. Badano jemiołę w kontekście różnych mechanizmów przeciwnowotworowych i udowodniono jej aktywność w zakresie działania cytotoksycznego oraz indukowania apoptozy. Jemioła stymuluje również odporność, wpływając na dojrzewanie i różnicowanie limfocytów T. Wspomagające działanie jemioły wiąże się jednak przede wszystkim z podaniem podskórnym lub dożylnym jej wyciągów, co zawsze odbywa się pod kontrolą i z zalecenia lekarza. Udowodniono również szeroko pojęte działanie przeciwzapalne składników aktywnych jemioły.

Składniki: m.in.alkohole cukrowe, awonoidy, fitosterole, peptydy, wiskotoksyny – niskocząsteczkowe peptydy, zbudowane z 46 aminokwasów; największe znaczenie dla działania farmakologicznego mają typy A2, A3 i B, polisacharydy – arabinogalaktany i galaktouroniany, lektyny – wiskumina (ML I), ML II, ML III, aminy – cholina, histamina, kwasy fenolowe – kwas kawowy, ferulowy, betulinowy, flawonoidy.

Środki ostrożności oraz polemika z zalecaniami środków ostrożności w przypadku używania jagód (nibyjagód) jemioły:

Owoce jemioły to charakterystyczne białe lub biało-żółte nibyjagody o lepkim miąższu. Stanowią pożywienie dla ptaków, które przy okazji żerowania rozsiewają tę roślinę. Niekiedy w literaturze można spotkać informacje iż spożyte w nadmiernych ilościach świeże owoce mogą spowodować biegunki i nudności, jednak jako drużyna zielarzy nie możemy potwierdzić tych informacji, gdyż wielokrotnie spożywaliśmy znaczne ilości tych jagód i poza świetnym samopoczuciem nikt z naszej załogi zielarzy nie doświadczył żadnych negatywnych skutków.

Przeciwskazania:

Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży, a także u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Z tego względu stosowanie jemioły w tych grupach jest niezalecane.

Ziele jemioły uchodzi za bezpieczne i nie odnotowano poważnych działań niepożądanych, wynikających z przedawkowania lub długotrwałego stosowania. Do niekiedy opisywanych skutków ubocznych w przypadku nadmiernego spożycia surowca należą zaburzenia żołądkowe: nudności, wymioty, biegunka. Należy pamiętać, że wyciągi etanolowe nie są wskazane z w schorzeniach wątroby oraz przy chorobie alkoholowej z uwagi na niekorzystny wpływ alkoholu.

Przykładowe zastosowanie:

Macerat z jemioły

Łyżkę rozdrobnionego ziela zalej szklanką przegotowanej letniej wody i odstaw na 30–60 minut. Przecedź i odciśnij ziele. Pij 2–3 razy dziennie po 1/3 szklanki – pomaga obniżyć i wyregulować ciśnienie krwi, łagodzi nadpobudliwość i rozdrażnienie występujące w okresie przekwitania.

Odwar z jemioły

Garść ziela zalej 2 szklankami wody i powoli podgrzewaj, nie dopuszczając do zagotowania. Przykryj i podgrzewaj jeszcze przez 5 minut, utrzymując w stanie prawie wrzenia. Przecedź – stosuj do nasiadówek jako wspomaganie w leczeniu upławów i stanów zapalnych narządów płciowych.

Właściwości farmakochemiczne wybranych związków jemioły:

Lektyny

są to glikoproteiny występujące powszechnie w świecie roślin (np. w rodzinie Papilionaceae), grzybów oraz niektórych zwierząt. Stanowią składniki błon i ścian komórkowych, liczne mają charakter enzymatyczny. Wykazują zdolność aglutynacji wirusów, bakterii i erytrocytów, stąd nazwa – fitoaglutyniny. Ponadto niektóre lektyny (jak to jest w przypadku jemioły) działają cytotoksycznie (hamują transkrypcję lub translację); wykazują kancerotoksyczność w stosunku do komórek białaczkowych (lektyna jemioły – omelotoksyna). Zbudowane są z części białkowej o rozmaitej masie cząsteczkowej i z przyłączonymi najczęściej kowalencyjnie – łańcuchami heterosacharydów. W skład reszty sacharydowej wchodzą często heksozy (galaktoza, mannoza, glukoza) oraz pentozy (ksyloza, arabinoza). Grupy końcowe tych łańcuchów stanowią zwykle kw. syalowy i L-fukoza. Liczba łańcuchów dołączonych do cząsteczki białka może wynieść nawet 800. Elementy sacharydowe połączone są z łańcuchem polipeptydowym różnymi typami wiązań, np. 0-, N-glikozydowymi, wiązaniami z jonami metali Ca czy Mn. Lektyny jemioły zawierające w swej budowie galaktozę mają zdolność aglutynacji komórek nowotworowych. Jest to jedna z istotnych reakcji niektórych komórek nowotworowych jakim ulegają. Odczyn zlepny zachodzi dlatego, że cząsteczki lektyn mają na swej powierzchni kilka miejsc węzłowych, które wiążą się z częścią węglowodanową glikoproteidów błonowych. Lektyny podzielono na 3 chromatograficzne frakcje (ML-1, ML-2 i ML-3. 1 ml świeżego soku jemiołewego zawiera ok. 16 ug lektyny ML-1. Wyciągi z jemioły dębowej (preparat Iscador Q) czy jabłoniowej (preparat Iscador H) zawierające lektyny, działają immunostymulująco, co objawia się aktywacją makrofagów, zwiększoną fagocytozą i wzmożoną proliferacją limfocytów B. Dzięki temu wzrasta odporność na zakażenia bakteryjne i zmniejsza się prawdopodobieństwo rozwoju nowotworu. Preparaty jemiołowe pobudzają rozwój grasicy oraz procesy hemocytopoezy w szpiku, poprzez przyśpieszenie proliferacji.

Wiskotoksyna = viscalbina

(Wa2, Wa3, Wb1) została wyizolowana z jemioły przez Winterfelda i Bijla w 1949 r. Jest to substancja peptydowa z częścią cukrową i pierścieniem naftylowym. Podana pozajelitowo działa inotropowo ujemnie, powoduje bradykardię, zmniejsza objętość minutową serca i obniża ciśnienie krwi. W miejscu wstrzyknięcia powoduje martwicę tkanek, stąd wiskotoksynę można stosować do niszczenia guzów skórnych i podskórnych. Rozkłada się w temperaturze 70-80o C. Rozpuszcza się w zimnej wodzie. W zielu jest jej około 0,1%.

Opracowano farmaceutyki (np. Iscador R, Plenosol R) będące wyciągami z jemioły. Ich skuteczność i tym samym wartość terapeutyczna są jednak zmienne, co jest spowodowane zmiennością składu chemicznego jemioł w zależności od żywiciela, sposobem sporządzenia leku, warunkami zbioru i przechowywania surowca. Właściwości immunostymulujące zależą od wieku rośliny, terminu zbioru i oczywiście gatunku żywiciela, Podobne czynniki biotyczne i abiotyczne mają wpływ na działanie hipotensyjne wyciągów z jemioły. Wiskotoksyna wybitnie zmniejsza ciśnienie krwi po podaniu pozajelitowym. W przewodzie pokarmowym ulega strawieniu i tym samym unieczynnieniu, zatem nie działa po podaniu doustnym. Jest to przecież białko i tak je nasz organizm odbiera, działając nań enzymami proteolitycznymi. Warto tu wspomnieć o badaniach nad hipotensyjnym działaniem wyciagów z jemioły u zwierząt, jakie prowadził Lutomski i wsp. Podając per os duże dawki soku jemiołowego (0,4-6 ml/kg m.c. zwierzęcia) obserwowano aż 25-58% obniżenie ciśnienie krwi. Wynik ten był uzależniony od dawki i czasu podawania środka. Nie obserwowano przy tym działań niepożądanych wyciągu.

Kwas gamma-aminomasłowy (GABA – gamma-amino-butyric-acid)

u roślin powstaje głownie przez dekarboksylację glutaminianu i przeniesienie grupy -NH2 na kwas alfa-amino-gamma-formylo-masłowy. Aminokwas ten nie wchodzi w skład białek. U zwierząt w stanie wolnym występuje w mózgu i w tkance nerwowej, jest ważnym neuroprzekaźnikiem (neurotrasmiterem). Znane są od dawna właściwości obniżające ciśnienie krwi; jest to neurotrasmiter hamujący neurony, rozszerzający naczynia krwionośne. Teoretycznie jest więc możliwe, że GABA zawrty w jemiole również przyczynia się do obniżenia ciśnienia krwi, zwłaszcza po podaniu pozajelitowym lub w dużych dawkach i przez dłuższy czas doustnie. Warto też dodać, że w lecznictwie były stosowane preparaty zawierające GABA (np. Gammalon), ale pozajelitowo, nie zaś doustnie. Droga podania tego typu środka ma ogromny wpływ na efekt terapeutyczny, ponieważ należy pamiętać o drobnoustrojach znajdujących się w przewodzie pokarmowym.

Cholina

(wodorotlenek beta-hydroksy-etylo-tri-metylo-amoniowy), pochodna N-trimetylowa etanolaminy, substrat w biosyntezie acetylocholiny i lecytyny. Ester choliny z kwasem octowym – acetylocholina jest neurotransmiterem na zakończeniach nerwów ruchowych współczulnych i przywspółczulnych. Acetylocholina może wykazywać wpływ hipotensyjny, zanim zostanie rozłożona przez cholinoesterazę ChE czy acetylocholinoesterazę AchE. Jest to jednak działanie krótkotrwałe. Należy podkreślić, że wchłanianie acetylocholiny w przewodzie pokarmowym jest nieznaczne i zdaniem wielu specjalistów /A. Danysz 1988/ tą drogą nie wykazuje aktywności farmakologicznej. Trzeba zauważyć, że preparaty z jemioły są stosowane na ogół w małych dawkach i wobec tego ester choliny jest wprowadzany do organizmu w minimalnych ilościach, zatem jego działanie nie jest możliwe.

Tyramina

– amina powstała przez dekarboksylację tyrozyny. Budową zbliżona do adrenaliny. Obkurcza naczynia krwionośne i podnosi ciśnienie krwi; działanie to nie jest zauważalne po podawaniu leków jemiołowych, prawdopodobnie z powodu zbyt małej ilości. Substancja ta może być jednak odpowiedzialna za hemostatyczne działanie świeżego soku jemiołowego.

Histamina

– 4-(2-aminoetylo)-imidazol powstaje przez dekarboksylację histydyny. Nie wchłania się z przewodu pokarmowego. Po podaniu per os (doustnym) zostaje rozłożona przez histaminazę znajdującą się w komórkach napływowych tkanki łącznej przewodu pokarmowego. Znane działanie histaminy, polegające na rozszerzaniu naczyń włosowatych, małych tętniczek i małych żył i tym samym na obniżaniu ciśnienia krwi – występuje jedynie po pozajelitowym podaniu.

Serotonina

czyli 5-hydroksytryptamina, powstaje po hydroksylacji i dekarboksylacji tryptofanu. Na obwodzie wywołuje skurcz mięśni gładkich. Zwęża naczynia krwionośne, podwyższa ciśnienie krwi, rozszerza naczynia mięśni szkieletowych i serca, działa inotropowo i chronotropowo dodatnio, wzmaga perystaltykę i napięcie jelita cienkiego. Takie działanie wykazuje jednak tylko po podaniu pozajelitowym. Zatem wpływ jemioły na serce po pozajelitowym podaniu jest między innymi spowodowany przez tę aminę,

Kwas kawowy

(5,4-dihydroksycynamonowy kwas) rozpuszcza się w gorącej wodzie i etanolu. Wykazuje działanie bakteriostatyczne, żółciopędne i przeciwzapalne.

Kwas ferulowy

(4-hydroksy-5-metoksycynamon owy kwas) rozpuszcza się w etanolu i w gorącej wodzie. Działa żółciopędnie i lipotropowo.

Kwas ursolowy

wywiera działanie przeciwzapalne, zmniejsza stężenie cholesterolu we krwi. Rozpuszcza się dobrze w etanolu, słabo przechodzi do gorącej wody.

Związki flawonoidowe

(4-glukozyd-2-:hydroksy-4,6-dimetoksychalkon, kwercetyna) rozpuszczają się w wodzie i alkoholach. Flawonoidy hamują aktywność hialuronidazy, posiadają właściwości antyagregacyjne, obniżają stężenie lipidów we krwi. Kwercetyna i jej pochodne glikozydy (np. rutozyd) są inhibitorami autooksydacji adrenaliny i kwasu askorbinowego ponadto hamują syntezę prostaglandyn przez hamowanie utleniania kwasu arachidonowego. Kwercetyna pogłębia skurcze serca i zwiększa pojemność wyrzutową serca. Działa odtruwająco przy zatruciach metanolem. Wykazuje wpływ przeciwuczuleniowy, przeciwzapalny i moczopędny. Poprzez obniżanie poziomu cholesterolu w osoczu, flawonoidy opóźniają rozwój procesu miażdżycowego w naczyniach krwionośnych. Wykazują także działanie ochronne na organizm przy naświetlaniu pierwiastkami promieniotwórczymi. Kwercetyna jest bakieriostatykiem w stosunku do bakterii Gram+ i Gram- w tężeniu 0,075-0,1 ng/ml. Właśnie obecnością zw. flawonoidowych można tłumaczyć właściwości lecznicze jemioły dotyczące większości chorób.

Ksantofile

są to tlenowe pochodne karotenów o charakterze żółtych barwników. Nierozpuszczalne w wodzie, dobrze rozpuszczalne w tłuszczach, słabiej w alkoholach. Prawdopodobnie chronią przed czynnikami nwotworowymi.

Werazyna>

to glikoalkaloid sterydowy powstający z dormantynonu o nieznanych właściwościach farmakologicznych.

Śluzy

są to substancje o charakterze polisacharydów, tworzące z wodą żele i zole. Zbudowane są z cukrów prostych i kw. uronowych. Badania mikroskopowe ujawniły występowanie w śluzach mikrofibryli celulozy. Wywierają wpływ powlekający, ochronny, zmiękczający, przeciwzapalny; nie wchłaniają się z przewodu pokarmowego, są bardzo odporne na hydrolizę.