Działanie zdrowotne liści orzecha włoskiego opisywane przez fitoterapeutów, doktorów oraz profesorów:
Szwajcarska fitoterapeutka Maja Dal Cero (2009 r.), która jest praktykiem i naukowcem z zakresu ziołolecznictwa napisała w jednej ze swoich książek: “Tee: 1 bis 2 Esslöffel Nussbaumblätter mit 1 Liter Wasser anbrühen und ziehen lassen bei Durchafall”; zatem 1-2 łyżki rozdrobnionych liści orzecha włoskiego na 1 l wrzącej wody, naparzyć. Wypić przy biegunce. Ponadto zaleca zewnętrznie do przemywania przy stanach zapalnych skóry, wypryskach (egzemach) i trądziku (Akne, Acne).
Wg prof. J. Muszyńskiego (1946 r.) przeciwkrwotoczne działanie przetworów z liści orzecha uwarunkowane jest obecnością związków naftochinonowych. Według Hyneka (dr W. Roeske 1955 r.) wyciąg z liści orzecha wzmaga krzepliwość krwi, przy czym działanie to utrzymuje się przez dłuższy czas po zażyciu preparatu. W celu osiągnięcia optimum działania polecano podawać przez 2-4 dni napar 5% z liści orzecha w dawce 100-200 g (czyli 1/2-1 szklanki) dziennie w kilku porcjach. Także Prerovsky potwierdza długotrwałe działanie przeciwkrwotoczne wyciągu z liści orzecha. W stanach przewlekłych krwawień szereg autorów poleca stosować wyciąg w ilości50 g dziennie przez okres 1-2 miesięcy. Dr W. Roeske zaleca wyciągi z orzecha włoskiego (liść) przed operacjami nosa i gardła, szczególnie u osób z niedokrwistością, skłonnych do silnych krwawień. Ja ze swojej strony mogę potwierdzić, że mieszanki zawierające liść orzecha włoskiego hamowały u zwierząt gospodarskich przekrwienie jelit i żołądka oraz biegunkę z obfitym wysiękiem (trzoda chlewna, drób). Ponadto, dziś wiemy, że orzech włoski może zwiększać krzepliwość krwi, bowiem posiada wykształcony szlak metaboliczny prowadzący do syntezy fitochinonów, czyli witaminy K (fillochinonów). Z kwasu choryzmowego powstaje 1,4-naftochinon, następnie juglon i filochinon, czyli witamina K1 (H. Rimpler 1999). Napar z liści orzecha włoskiego – Infusum Fol. Juglandis 5% – 1-2 szklanki dziennie; Extractum Fol. Juglandis fluidum 3 razy dziennie 2 łyżki; Succus Juglandis recens (sok ze świeżego liścia orzecha włoskiego) 2-4 razy dziennie 1 łyżka stołowa. Uważane za wszechstronne haemostypticum (środek przeciwkrwotoczny), przy haemeoptoe (krwiopluciu), hemoroidach, przed zabiegami operacyjnymi.
Dr med. J. Lypa (1933 r.): liście Juglans regia zawierają alkaloid juglandynę, w połączeniu z tanniną, oprócz tego naftochinon, juglonę, zalecaną przez Brissemoret i Michaut do leczenia chorób skórnych, i pewien inozyt według M. Chevalier, działający tonizująco na włókna mięśniowe jelit. Wyciąg z liści orzechowych jest zalecany przy kuracji tanninowej gruźlicy (1,0-4,0 p.d.). Zielone łupiny w odwarze stosowane jako tonicum dla dzieci. Same jądro orzecha zawierające duży procent tłuszczów roślinnych (42-57%), nadaje się dla diabetyków. Olej orzechowy ma własności czerwiogubne w dawce jednorazowej ok. 60 g (de Surel).
Dr G. Madaus (1935 r.) zaleca orzech włoski przy skrofulozie (zołzach), jako lek czyszczący krew i pobudzający przemianę materii. W leczeniu chorób skórnych, w tym grzybic, trądziku, opryszczki. Pomocny w leczeniu białych upławów, zapalenia żołądka, reumatyzmu, nieżytów jelit, zaburzeń miesiączkowania (gdy na początku okresu występują czarne skrzepy i grudki krwi), mlekotoku (do hamowania laktacji), zatruć rtęcią. Do płukania jamy ustnej przy zapaleniu dziąseł, osłabieniu zębów, skłonności do próchnicy. Wskazany przy osłabieniu kości i zapaleniu spojówek (do okładów na oczy).
Orzech włoski (liść) jako środek przeciwzapalny, przeciwwrzodowy, odkażający (przeciwko zarazom), przeciwkrwotoczny i ściągający był stosowany przez Lonicerus’a i Matthiolus’a (w XVI wieku). W I połowie XIX wieku Negrier-Anders zalecał orzech włoski przeciwko skrofulozie, a nieco później Aschenbrenner przy zapaleniu migdałków. Schulz stosował z dobrym skutkiem liść orzecha włoskiego w leczeniu stanów zapalnych stawów w przebiegu dny, w leczeniu wyprysków i parazytozy jelit, ponadto jako środek czyszczący krew.
Dr Fr Oesterlen (1861 r.) poświęcił sporo miejsca Folia Juglandis (niem. Walnussblätter) i Cortex s. Putamen Juglandis (Fructuum) Walnussschalen (naowocni). Opisał właściwości ściągające, gorzkie i przeciwbiegunkowe surowców. Zalecił preparaty orzechowe przy dnie, skrofulozie, zakażeniach tasiemcem i glistą, kile, zatruciach rtęcią i chorobach skórnych. W użyciu był ekstrakt, pigułki, wyciąg na winie, syrop i odwar, podawane doustnie. Zewnętrznie używano odwar i ekstrakt. Orzech łączono z Smilax (Sarsaparilla), gwajaką, cynamonem i miodem.
Podsumowanie:
Podsumowując można powiedzieć, że przetwory z naowocni i liści orzecha włoskiego (napar, odwar) zawierają substancje antyseptyczne, przeciwdrobnoustrojowe i przeciwpasożytnicze (stosować na czczo mocne odwary, ekstrakty), ściągające, przeciwwysiękowe, przeciwkrwotoczne i przeciwzapalne. Hamują biegunkę i niestrawność, nadmierne procesy fermentacji oraz wzdęcia, zmniejszają wydzielanie mleka podczas laktacji. Powstrzymują też procesy ropne, łagodzą świąd skóry, zmniejszają obrzęk błon śluzowych. W 1913 r. Hynek ogłosił przeciwkrwotoczne właściwości ekstraktów z liścia orzecha włoskiego. Doustnie można zażywać w postaci naparu, odwaru, sproszkowanego surowca (2-3 g na miodzie lub glicerynie), nalewki i intraktu (na zimnym lub gorącym alkoholu 40-50% w proporcji 1 części surowca na 5 części alkoholu). Wyciągi alkoholowe (intrakt, nalewka) mogą być użyte do płukania włosów, nacierania włosów (dla uzyskania koloru, przykrywania siwizny, dla wzmocnienia włosów, likwidacji grzybic skóry owłosionej, łupieżu), przemywania trudno gojących się ran i oparzeń, ponadto odleżyn i odparzeń; doustnie w dawce 10 ml lub jeśli są przygotowane w proporcji 1:10 – po kieliszeczku 1 raz dziennie lub w razie osłabienia i zaburzeń trawiennych do 2 kieliszków dziennie nalewki lub intraktu). Mocny odwar z liści i naowocni, albo gałązek, kory (stosować rękawiczki, aby uniknąć zabarwienia rąk) – do płukania włosów dla uzyskania brązowego koloru, przy łupieżu, skłonnościach do łysienia i grzybicy. Mielone łupiny orzecha włoskiego stosowane w gotowych preparatach do peelingu mechanicznego (właściwości ścierne zmielonych łupin) skóry. Ekstrakty z liści i naowocni orzecha włoskiego znalazły też zastosowanie w samoopalaczach.
