Perz właściwy

Elymus repens

Przedmiotem oferty jest suszone ziele perzu. Produkt jest jakości premium, przygotowany z wiedzą i znajomością jakich indywidualnych warunków potrzebuje roślina, by być jak najbardziej w pełni wartościowym surowcem zielarskim. Po zbiorze i wysuszeniu przeszedł pomyślnie laboratoryjne testy jakościowe, na obecność pestycydów, metali ciężkich, aflatoksyn i mykotoksyn.

Skład: Suszone ziele perzu - surowiec czysty bez zanieczyszczeń organicznych

Perz właściwy (łac. Elymus repens L.), synonimy: (Elytrigia repens Nevski, Agropyron repens (L.) P. Beauv., Triticum repens L.), (ang. couch grass) prosto od producenta. Surowcem jest  kłącze perzu (Rhizoma Graminis). Perz jest świeżo zebrany i prawidłowo wysuszony, przechowywany w odpowiednich warunkach, dzięki czemu zawiera wszystkie substancje aktywne. Po zbiorze przeprowadzono badanie laboratoryjne surowca na obecność aflatoksyn, mykotoksyn, metali ciężkich i pestycydów, których wynik potwierdził wysoką jakość surowca.

Informacje naukowe nie związane z ofertą marketingową:

Działanie:

Już w średniowieczu wykorzystywano właściwości lecznicze perzu – już wtedy odwar z kłączy stosowano w celu złagodzenia objawów kamicy nerkowej. W czasach I wojny światowej z kłączy perzu warzono piwo, a zmielone dodawano do mąki chlebowej. Obecnie perz właściwy stosuje się w leczeniu schorzeń powstałych w wyniku niewłaściwej przemiany materii. Należą do nich nie tylko zaparcia czy otyłość, ale również trądzik. Podobnie jak przed laty, przyjmowanie perzu jest zalecane także przy dolegliwościach ze stronach wątroby i nerek, takich jak obrzęki czy kamica nerkowa. Picie herbaty z perzu polecane jest również osobom z nadciśnieniem tętniczym krwi, miażdżycą oraz dla cukrzyków.

Matthiolus (Pietro Andrea Mattioli) 1501-1577 stosował kłącze perzu do leczenia ran, kamicy moczowej, skąpomoczu i zastojów żółci.

Tabernaemontanus (Jacob Theodor) 1522-1590 zalecał kłącze perzu do leczenia kamicy moczowej, stanów zapalnych układu moczowego, krwioplucia i chorób wątroby.

Osiander zalecał kłącze perzu w leczeniu gorączki i wypadania włosów.

Bohn opisał właściwości perzu „czyszczące krew”. Leclerc stosował perz w leczeniu chorób układu moczowego oraz zaburzeń trawiennych. Jansons (I połowa XX wieku) polecał kłącze perzu w leczeniu reumatyzmu mięśniowego.

W medycynie ludowej kłącze perzu miało zastosowanie w terapii przewlekłych wyprysków (egzema), chronicznych stanów zapalnych gardła i oskrzeli, kaszlu, gruźlicy oraz zapalenia stawów.

Skład:

Kłącze perzu (Rhizoma Graminis = Rhizoma Agropyri) jest zasobne w alkohole cukrowe (mannitol, inozytol) – ok. 3%, polisacharydy, związki uronowe i oligosacharydy (trytycyna 5-10%, śluzy do 11%, fruktany, inulina), kwas jabłkowy, kwas glikolowy, kwas glicerowy, witaminę C - kwas askorbinowy), olejek eteryczny (karwon), glukowanilinę, flawonoidy, związki krzemu, żelazo, poliacetyleny (agropyren = kapilen), prolamina (avenina).

Dawkowanie:

Aby przygotować napar z perzu właściwego, należy wsypać do garnka czubatą łyżkę rozdrobnionych kłączy i zalać je szklanką wody. Następnie całość doprowadzić do wrzenia i gotować na małym ogniu pod przykryciem przez około 10 minut. Napar spożywamy 2-3 razy dziennie po pół szklanki, godzinę po posiłku. Taka kuracja powinna trwać od 3 do 4 tygodni.