Świetlik łąkowy Ziele świetlika susz ziołowy Natura Wita 50 g

Suplement diety. Produkt przebadany laboratoryjnie.

Świetlik łąkowy. Susz ziołowy.

Składniki: Świetlik łąkowy ziele (Euphrasia officinalis)

Kraj pochodzenia: Polska

Sposób przygotowania: 1 łyżeczkę (1 g) świetlika zalać 1 szklanką (200 ml) wrzącej wody, zaparzać pod przykryciem 10 minut.

Zalecana do spożycia dzienna porcja: 1 łyżeczka (1 g) produktu dziennie. Najlepsze efekty przynosi systematyczne spożywanie produktu.

Właściwości: ożywia ciało.

Przechowywanie: w temperaturze pokojowej, w szczelnym opakowaniu np. puszka, słoik w sposób niedostępny dla małych dzieci. Chronić przed światłem i wilgocią.

Środki ostrożności:

• Nie należy przekraczać zalecanej porcji dziennej.
• Nie stosować w przypadku uczulenia na składnik preparatu.
• Ważne jest stosowanie zbilansowanej i zróżnicowanej diety oraz prowadzenie zdrowego trybu życia. Preparat nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety.
• Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci oraz przez kobiety w ciąży i karmiące piersią.

Wyprodukowano w Polsce.

INFORMACJE DODATKOWE NIESTANOWIĄCE OFERTY HANDLOWEJ:

Świetlik łąkowy (łac. Euphrasia officinalis) jest rośliną leczniczą kojarzoną głównie z chorobami oczu. Należy on do ziół odtruwających organizm. Ponadto świetlik zalecany był do leczenia nieżytu żołądka i miażdżycy naczyń. Według informacji przedstawionych przez dr Różańskiego nalewka z ziela świetlika działa znieczulająco na błony śluzowe i poleca się stosować ją w rozcieńczeniu z wodą do przemywania oczu przy zapaleniu spojówek (nieżyt spojówek), w łzawieniu i w przemęczeniu oczu. Prof. Jakub Mowszowicz wspomniał również o używaniu odwaru do płukania gardła, co dr Różański również poleca. W polskiej współczesnej medycynie oficjalnej preparaty świetlikowe są użytkowane wyłącznie zewnętrznie. Doustne zażywanie przetworów świetlikowych jest praktykowane wyłącznie w ziołolecznictwie ludowym i w homeopatii.

Świetlik zawiera takie składniki jak glikozyd, flawonoidy, garbniki, olejek eteryczny, żywice, kwasy (kawowy, chlorogenowy, ferulowy, cynamonowy), mangan, miedź, krzem oraz kumaryny.

Ziele świetlika wywiera działanie przeciwzapalne, przeciwwysiękowe, przeciwhistaminowe, bakteriobójcze (na gronkowce i paciorkowce), hipotensyjne, odtruwające, ściągające, wzmacniające ogólnie, przeciwbólowe, spazmolityczne, osłaniające, przeciwastmatyczne, przeciwtrądzikowe i pobudzające wydzielanie soku żołądkowego.

W homeopatii świetlik stosowany jest zewnętrznie i wewnętrznie do leczenia kataru oraz ostrego i przewlekłego zapalenia spojówek, przy czym kryterium zastosowania powinny stanowić postać i intensywność wydzieliny: z oczu ostra, z nosa niezbyt obfita. Wskazaniem do zażywania świetlika jest także silny światłowstręt, pieczenie i ból gałek ocznych, zmętnienie soczewki oka, zwłaszcza u osób z zaburzeniami ukrwienia obwodowego. Dr Różański wspomina, że Niemieccy autorzy polecają odwar wodny, ekstrakt alkoholowy lub olejowy z ziela świetlika przy nieżycie dróg oddechowych (oskrzeli), astmie, zaburzeniach trawiennych, niedokwaśności treści żołądkowej, kolce wątrobowej, żółtaczce, alergii, migrenie, histerii, bezsenności i wyczerpaniu nerwowym.

W weterynarii odwar z ziela świetlika podaje się zwierzętom słabo rozwijającym się oraz chorym i starym jako środek ogólnie wzmacniający, pobudzający apetyt i wpływający na właściwe przyswajanie pokarmów. Ponadto świetlik używany jest w leczeniu chorób oczu, podobnie jak u człowieka.

Propozycja przygotowania wg dr Różańskiego:

• Napar z ziela świetlika: 1 łyżka ziela na 1 szklankę wrzącej wody, można pić 2-3 razy dziennie po 100-150 ml przez 1-2 miesiące.

Synergia: Świetlik wykazuje synergizm z mydlnicą, bluszczykiem kurdybankiem, sarsaparilla, pokrzywą, połonicznikiem, hakoroślą i rdestami. W leczeniu chorób oczu (stany zapalne) warto kojarzyć świetlik z zastrzykami Fibs oraz Biostymina.

Ciekawostka: Świetlik jest rośliną półpasożytniczą, dodatkowo czerpiącą sole mineralne i wodę z korzeni pobliskich roślin zielnych i małych krzewinek. Ziele najlepiej zbierać przed i w czasie kwitnienia oraz suszyć w temperaturze do 50°C. Należy suszyć je w cienkiej warstwie, bez dostępu bezpośredniego promieniowania słonecznego, bowiem łatwo zaparzają się i czernieją, a związki czynne tracą aktywność.