Zioła wzmacniające żołądek i nerki Natura Wita 80 g

Suplement diety. Produkt przebadany laboratoryjnie.

Herbatka ziołowo-owocowa Zioła wzmacniające żołądek i nerki z kozieradką.

Składniki:

• Kozieradka naziona (Trigonella Fructus)
• Kminek nasiona (Carum Fructus)
• Łopian korzeń (Arctium radix)
• Cząber ziele (Satureja herba)
• Lukrecja korzeń (Glycyrrhiza radix)

Kraj pochodzenia podstawowych składników: Polska

Kozieradka wspiera układ pokarmowy, chroni żołądek, przyczynia się do utrzymania prawidłowego pH soku żołądkowego. Kminek wspiera zdrowie układu pokarmowego, łopian, cząber i lukrecja trawienie.

Sposób przygotowania: 4 łyżki mieszanki ziół (4,0g) zalać trzema szklankami (600ml) wody, ogrzewać powoli do wrzenia, gotować 5 minut, odstawić do naciągnięcia na 10 min. Wypić zioła w trzech porcjach w ciągu dnia, na czczo, przed drugim posiłkiem i przed snem.

Zalecana do spożycia dzienna porcja: napar z 4 łyżek (4,0g) raz dziennie. Najlepsze efekty przynosi systematyczne przyjmowanie produktu

Przechowywanie: w temperaturze pokojowej, w szczelnym opakowaniu np. puszka, słoik, w sposób niedostępny dla małych dzieci. Chronić przed światłem i wilgocią.

Wyprodukowano w Polsce.

Ostrzeżenia:

• Nie należy przekraczać zalecanej porcji dziennej.
• Nie stosować w przypadku uczulenia na składniki preparatu.
• Ważne jest stosowanie zbilansowanej i zróżnicowanej diety oraz prowadzenie zdrowego trybu życia. Preparat nie może być stosowany jako substytut zróżnicowanej diety.
• Nie zaleca się stosowania preparatu u dzieci oraz kobiet w ciąży i karmiących piersią.

UWAGA: Produkt zawiera lukrecję, nie zaleca się stosowania u osób z nadciśnieniem.

INFORMACJE DODATKOWE NIESTANOWIĄCE OFERTY HANDLOWEJ:

Kozieradka pospolita (łac. Trigonella foenum-graecum) to cudowna roślina, pochodząca ze starożytnego Egiptu. Jest pona stosowana  w kuchni, kosmetyce i lecznictwie. Wodno-alkoholowe wyciągi z kozieradki pobudzają rozwój tkanki mięśniowej (miogenezę), chrzęstnej, kostnej i łącznej właściwej. Saponiny sterydowe kozieradki są prekursorami w syntezie hormonów sterydowych o działaniu anabolicznym (estrogeny, dehydroepiandrosteron, testosteron). Kozieradka zwiększa syntezę kortykosteroidów w nadnerczach. Zwiększa retencję azotu w ustroju, pobudza syntezę białek, dostarcza związki aminowe i aminokwasy, które mogą być wykorzystane w procesach anabolicznych (asymilacji). Lecytyna i inne fosfolipidy zawarte w kozieradce działają psychotonicznie i pobudzająco na motorykę mięśni. Wodno-alkoholowe przetwory z kozieradki zwiększają wydolność fizyczną (o 30-60%, zależnie od diety) i psychiczną (nawet o 80%). Dzięki zawartości fosfolipidów, choliny i betainy oraz sitosterolu kozieradka działa lipotropowo i przeciwmiażdżycowo. Zapobiega również marskości wątroby, przyśpiesza procesy detoksykacji (odtruwania) i eliminacji toksyn z ustroju. Zapobiega zastojom żółci i rozwojowi kamicy żółciowej. Chroni wątrobę przed wpływem niektórych ksenobiotyków (leków, węglowodorów). Preparaty kozieradkowe podane doustnie wywierają również wpływ przeciwkaszlowy i przeciwdepresyjny. Ponadto kozieradka wykazuje działanie odżywcze, wzmacniające, przeciwzapalne, żółciopędne, żółciotwórcze, rozkurczowe, poprawiające samopoczucie, pobudzające wydzielanie soku trzustkowego, żołądkowego i jelitowego, usprawniające wchłanianie pokarmów, regulujące wypróżnienia, pobudzające regenerację wszystkich tkanek, aktywujące hemopoezę (kozieradka to naturalny aktywator procesów wytwarzania krwinek), mlekopędne, moczopędne, przeciwalergiczne, anaboliczne. Obniża poziom glukozy we krwi zwiększając jej przenikanie do komórek, podobnie jak insulina. Zalecana jest na osłabienie fizyczne i psychiczne, wychudzenie, zanik mięśni, choroby reumatyczne i zwyrodnieniowe stawów, złamania kości, niedokrwistość, zaparcia, kamica żółciowa, stłuszczenie serca, nerek i wątroby, choroby alergiczne, kaszel, nieżyty układu oddechowego, stany zapalne powiek, spojówek i gałki ocznej (okłady + zażywanie doustne); troficzne choroby skóry (zewnętrznie + doustnie), owrzodzenia skóry, ropnie, przetoki ropne skórne, plamy na skórze, krwiaki, sińce, owrzodzenia błon śluzowych, stany zapalne jamy ustnej, gardła i narządów płciowych, oparzenia, rany, odleżyny, choroba wrzodowa, ostre nieżyty przewodu pokarmowego z bolesną biegunką i bólami brzucha; uprawianie kulturystyki bez wyraźnych efektów przyrostu mięśni, zaburzenia koncentracji i zapamiętywania, niedobór estrogenów, niedoczynność kory nadnerczy, impotencja oraz w okresie menopauzy (działanie estrogenne).

Kminek zwyczajny (łac. Carum carvi L.) zawiera olejek eteryczny, tłusty olej i białka. Olej tłusty z kminku ma właściwości odżywcze, antyagregacyjne, przeciwzapalne i przeciwalergiczne. Świetnie pielęgnuje skórę, zapobiegając przedwczesnemu starzeniu i wysychaniu, ponadto chroni przed infekcjami. Wodny wyciąg z owoców kminku działa pobudzająco na wydzielanie śliny, soku żołądkowego, jelitowego i trzustkowego. Wpływ żółciopędny jest słabo zaznaczony. Wyraźnie natomiast wpływa wiatropędnie i rozkurczowo, ponadto mlekopędnie. Lotne składniki przenikają do mleka kobiety i wpływają stymulująco na czynności przewodu pokarmowego karmionego mlekiem niemowlęcia.

Korzeń łopianu (łac. Arctium radix) obfituje w poliacetyleny, arctinol, arctinal, arctinon, laktony gwajanowe, lignany, fenolokwasy, guanidyno-n-maślan, inulina, fitosterole, olejek eteryczny, sole potasu, magnezu, wapnia, śluzy, goryczka seskwiterpenowa. Wodne i alkoholowe wyciągi z łopianu hamują rozwój bakterii i grzybów, zwiększają wydzielanie żółci, soku trzustkowego i soku jelitowego, działają rozkurczowo i hipoglikemicznie. Wzmagają wydzielanie potu i moczu, a wraz z nimi szkodliwych i zbędnych metabolitów. Sok z łopianu wzmacnia, wzmaga odporność, aktywuje procesy odnowy tkanek i reguluje wydzielanie łoju. Preparaty łopianowe hamują stany zapalne w organizmie. W dawnej medycynie sokiem łopianowym przemywano liszaje, zmiany łuszczycowe, wrzody skórne (w tym podudzi) i oparzenia. Także świeżych liści używano do okładów na oparzenia i jątrzące się owrzodzenia. W użyciu była również maść sporządzona z gęstego (odparowanego do połowy) odwaru łopianowego, wymieszanego ze smalcem wieprzowym i łojem wołowym. Olej łopianowy, sok łopianowy i nalewkę łopianową wcierano również we włosy jako środek przeciwko łysieniu i przeciwłupieżowy.

Cząber (łac. Satureja L.) jest to rodzaj roślin z rodziny jasnotowatych. Cząber ceniony jest jako roślina przyprawowa i posiadająca właściwości lecznicze. W połączeniu z bułką tartą z powodzeniem można go używać do różnego rodzaju farszów. Najsmaczniejsze jest połączenie z roślinami strączkowymi - grochem, fasolą, jak też z soczewicą, ale można go dodać również do zup (np. krupnik, grochówka), sosów czy gulaszu. Przyprawimy nim też ryby, przede wszystkim pstrąga, a także wieprzowinę, dziczyznę, baraninę. Zioło to dobrze komponuje się również z pomidorami oraz ziemniakami. Cząber świetnie sprawdza się w towarzystwie tymianku. Najlepiej dodawać go pod koniec gotowania, aby potrawa nie zgorzkniała. Cząber ma również liczne właściwości lecznicze m.in. antyseptyczne, moczopędne, wiatropędne, przeciwzapalne, wykrztuśne, przeciwbólowe, lekko obstrukcyjne, poprawiające trawienie oraz pobudzające apetyt. Cząber można stosować przy biegunkach i wzdęciach oraz niedokwaśności, a także przy bólu gardła. Można go wykorzystywać przy stanach zapalnych skóry (zewnętrznie), a także łagodzić bolące miejsca od ukąszeń owadów.

Lukrecja gładka (łac. Glycyrrhiza Glabra) obecnie jest sugerowana przez naukowców do stosowania poprzez wykorzystanie korzenia lukrecji jako sposobu na zwiększenie odporności immunologicznej przeciwko infekcji COVID-19. Głównym obszarem stosowania lukrecji są infekcje grypowe z kaszlem, zapalenie migdałków, zapalenie oskrzeli i astma. Lukrecja to doskonały środek wykrztuśny, rozkurczowy, łagodzi chrypę i suchy kaszel, antywirusowy, antybakteryjny i przeciwzapalny. W prestiżowym magazynie The Lancet opublikowano w 2003 r. badania dotyczące powiązania działania pozyskiwanej z korzenia lukrecji glicyryzyny z koronawirusem. Okazało się, że to właśnie glicyryzyna jest najbardziej aktywna w hamowaniu replikacji koronawirusa wywołujacego SARS (zespół ciężkiej ostrej niewydolności oddechowej). Glicyryzyna posiada wysoką selektywność wobec wirusa. Poza hamowaniem replikacji glicyryzyna hamuje absorpcję i penetrację wirusa do komórek. Mechanizm działania nie jest do końca znany, wiadomo jednak że obejmuje wpływ na komórkowe szlaki sygnalizacyjne oraz pobudzenie syntazy tlenku azotu i jego produkcję przez makrofagi. Tlenek azotu hamuje replikację różnych wirusów. Glicyryzynę powinno się stosować krótkotrwale (4 tygodnie i zrobić przerwę). Przy długim stosowaniu lub zbyt dużych dawkach mogą wystąpić działania niepożądane takie jak nadciśnienie i obniżone stężenie potasu we krwi.

Środki ostrożności:

• Kozieradka - ostrożnie powinny stosować kobiety w ciąży, gdyż pobudza skurcze macicy.
• Lukrecja - glicyryzynę powinno się stosować krótkotrwale (4 tygodnie i zrobić przerwę). Przy długim stosowaniu lub zbyt dużych dawkach mogą wystąpić działania niepożądane takie jak nadciśnienie i obniżone stężenie potasu we krwi.