Informacje naukowe niezwiązane z ofertą marketingową:
Właściwości prozdrowotne zgodnie z tradycyjnym zastosowaniem:
Korzeń żywokostu lekarskiego to surowiec tradycyjnie wykorzystywany przede wszystkim zewnętrznie, w formie okładów, kompresów, maceratów olejowych i maści. W literaturze zielarskiej żywokost opisywany jest w kontekście pielęgnacji skóry, naskórka, stawów, mięśni, tkanek okołostawowych oraz miejsc narażonych na przeciążenia, stłuczenia i otarcia. Ze względu na obecność alantoiny, śluzów, garbników i kwasów fenolowych korzeń żywokostu ceniony jest jako surowiec powlekający, zmiękczający, wygładzający i wspierający naturalną regenerację naskórka. Tradycyjnie stosowano go także przy miejscowym dyskomforcie mięśniowo-stawowym, napięciu, obrzękach oraz skórze wymagającej ukojenia po czynnikach zewnętrznych, takich jak zimno, tarcie czy nadmierne przesuszenie.
Ze względu na obecność alkaloidów pirolizydynowych i ich możliwy negatywny wpływ na wątrobę obecnie surowiec powinien być stosowany wyłącznie zewnętrznie, krótkotrwale i na nieuszkodzoną skórę.
Zewnętrznie:
- Wspomaga gojenie ran, otarć i drobnych uszkodzeń skóry.
- Regeneruje naskórek, zmiękcza go i wygładza.
- Wspiera organizm przy stłuczeniach, skręceniach i zwichnięciach.
- Pomaga przy stanach zapalnych kości, stawów i mięśni.
- Łagodzi bóle mięśni, stawów i dolegliwości reumatyczne.
- Wspiera pielęgnację miejsc objętych przeciążeniem.
- Przynosi ulgę przy oparzeniach, odmrożeniach oraz podrażnieniach skóry.
- Tradycyjnie stosowany miejscowo przy dolegliwościach kręgosłupa oraz w celu wsparcia regeneracji po urazach.